Als het niet lukt thuis met je zoon met een beperking

Hoe is het als je je kind na weken thuis, toch weer naar de zorginstelling moet laten gaan? Wat voel je dan? Opluchting? Verdriet? Of schaamte? Veerle, de moeder van 2 jongens (13 en 10, allebei met een beperking) waarvan de oudste in het normale leven niet thuis woont, vertelt hoeveel moeite zij heeft met de gevolgen van de quarantaine.

‘Ik ben nu zes jaar een alleenstaande moeder. Mijn oudste heeft 3 jaar geleden een half jaar in een kinderpsychiatrisch centrum gezeten. Hij kreeg daar onder andere de diagnose hechtingsstoornis. En sinds twee jaar woont hij doordeweeks in het behandelcentrum. In de tussentijd werd duidelijk dat mijn jongste een achterstand in zijn emotionele ontwikkeling heeft.

Mijn ex-man wil deze problematieken niet zien en doet bij alle hulpverlening dwars. Waardoor alle zorg dus letterlijk op mijn schouders terecht komt, ook financieel. Drie jaar geleden moest ik mijn oudste helpen, mijn ex wilde dat niet. Dus is de opname in de kinderpsychiatrie helaas via de rechtbank gelopen.’

Het is zwaar

‘Toen de begeleiding van het behandelcentrum op 16 maart belde of het mogelijk was de oudste naar huis te laten gaan, heb ik zonder twijfelen ja gezegd... Nu zijn we vijf weken verder en de zorg voor hem wordt elke dag zwaarder en zwaarder. Ik laat mijn huishouden al wat liggen, wat kan wachten, wacht gewoon. Dagelijks heb ik contact met een hulpverlener. De ene dag belt de begeleiding van de oudste, de andere dag die van de jongste, dan weer de gezinsbegeleiding of mijn eigen therapeut. Dat zijn noodzakelijke gesprekken, maar de combinatie met het helpen van de oudste met zijn schoolwerk, hij zit op de middelbare school, maakt het wel zwaar. Zeker omdat die telefoongesprekken soms lang duren en via de telefoon praten zoveel lastiger is dan elkaar echt zien.’

Laten gaan

‘Sinds kort gaat de jongste weer naar de opvang van de school. Dat heeft zijn juf geregeld, ze kent mijn situatie. Zijn juf, maar ook al die andere hulpverleners helpen mij in mijn kracht. Vandaag kreeg ik een telefoontje van het behandelcentrum. Het leek hen het beste dat de oudste volgende week terugkomt, omdat ze merken dat het te zwaar wordt voor me.

Ik weet dat dit beter is, maar het is zo zwaar om mijn kind weg te brengen en niet te weten wanneer ik hem weer zie. Ik wil deze periode gebruiken om weer op krachten te komen van de afgelopen weken. Maar ik schaam me enorm dat ik moet zeggen dat het niet meer gaat.

Ik ga mijn zoon ook zo missen. Ik ben er trots op hoe we de laatste jaren gegroeid zijn samen. Tot een jaar terug werd ik fysiek nog door hem en zijn crisisbuien geslagen en geschopt... Dit is nu gelukkig niet meer.’

De toekomst

‘Ik maak me best zorgen over de toekomst. Ik nu al 3 jaar thuis zonder werk. En ook hier schaam ik me enorm voor. Want waarom kan ik niet gewoon mijn kids combineren met een baan? Ik wil graag voor maatschappelijk werker gaan studeren en dan als ervaringsdeskundige aan de slag. Ik wil me daar voor inzetten, maar het voelt ook als een hele grote stap.’

Een luisterend oor formulier

Sta jij ook voor een onmogelijke keuze? Of moet jij ook gesprekken voeren die wel erg ingewikkeld zijn? En heb jij, net als Veerle, behoefte om daar eens met iemand over te praten? Ga in gesprek met een van onze zorgprofessionals. Geen oordelen, wel de handvatten om verder te gaan.

Ja, doe mij maar zo'n gesprek

Wat vind je van dit artikel?