En dan is het ook nog eens herfstvakantie

Begin maart: ik heb twee kinderen thuis, ze moesten allebei even hoesten op school. Omdat er hier in het zuiden toen al behoorlijk wat paniek was, kon ik beide jongens ophalen van school. Stef, mijn jongste met een verstandelijke beperking, hoestte thuis nog 2 keer en ging toen gezellig spelen. Zijn broer de brugklasser, kwam grijnzend binnen. Voordat ik kon bedenken of ze weer naar school konden, was het 16 maart en gingen de scholen dicht.

Inmiddels zijn we 8 maanden verder. We haalden opgelucht adem toen de scholen in juni weer open gingen, maar dat leek meer dan het was. De middelbare school hield het online-onderwijs in ere. En Stef z’n speciaal onderwijs, kreeg het vervoer niet geregeld. Zodat ik in die weken voor de zomervakantie vooral taxi-chauffeur was.

Tijdens de lange zomervakantie, zonder online-klassen of andere structuur, voelde ik pas hoe uitgeput ik zelf was. Dankzij het mooie weer kon ik een beetje opladen, maar wát zag ik uit naar die eerste schooldag. Was de puber écht weer welkom? Reden de taxi-busjes dit keer wél? Een moeder van een klasgenoot van Stef en ik zegen die eerste maandag om 9 uur neer op een zonnig terras met een groot stuk taart. We hadden het gered! Maar voor hoe lang?

Een welverdiend groot stuk taart. Want we hadden het volgehouden. Maar hoelang nog?
Moeder van Stef

Niet lang dus. Want op een zaterdagochtend werd Stef zijn broer hoestend en met keelpijn wakker. We konden op dinsdag terecht, de negatieve uitslag was er op donderdag. Hoppa, weer bijna een week een kind thuis. Terwijl de keelpijn al op dinsdagochtend weg was. Natuurlijk werd Stef ook verkouden. De verhalen over de oplopende wachttijden voor een test, deden me besluiten om af te wachten hoe zijn verkoudheid zou verlopen. Z’n snotneus was snel weer weg, dus mocht hij van mij weer naar school. Alleen vond de school van niet: na drie keer kuchen kon ik hem weer ophalen.

Herfstvakantie

En nu? Nu is het dus herfstvakantie… En ik weet echt even niet meer wat we nog kunnen gaan doen. Alle horeca dicht, geen sportwedstrijden. Pretparken durf ik niet zo goed meer in, te druk en te veel. Ik kan Stef zelfs niet meer meenemen voor een rondje boodschappen.

Ik weet het, het gaat om de gezondheid van veel mensen, ook van die mensen die nu niet geopereerd kunnen worden. Het vraagt om een lange adem van iedereen. We moeten door, ondanks alle belemmeringen die het leven nu opwerpt. Desnoods op ons tandvlees. Maar wat weinig mensen beseffen, is dat ouders van een kind met een beperking dat al jaren doen.

Vrouw online

Hoe doen anderen het?

Loop jij ook op je tandvlees? En zie je ook even niet hoe je deze nieuwe semi-lockdown moet volhouden? Maak dan een afspraak en praat erover met andere ouders, die ook weten hoe het is om op je tandvlees door te gaan.

In gesprek met een ander

Wat vind je van dit artikel?