Je hebt een vitaal beroep en een kwetsbaar kind. Hoe combineer je dat?

Wat als je een vitaal beroep hebt, niet thuis kunt werken én een kind met een beperking hebt? Breng je hem of haar dan naar de opvang, als dat kan? Of regel je het anders? Naomi (31) uit Oss vertelt over hoe zij dit heeft aangepakt.

‘Mijn man en ik hebben allebei een vitaal beroep. Ik werk op de klantenservice in de logistiek, onder meer bij Unilever. Mensen blijven eten en drinken, dus Unilever moet deze spullen leveren. Wij regelen alles voor de klant, van A tot Z. Ik kan alleen bij hoge uitzondering thuiswerken, maar eigenlijk is het praktisch onmogelijk. Mijn man werkt ook in de logistiek, als planner, en hij moet echt naar kantoor. Samen hebben we een zoon van nét vijf jaar: Stef. Hij heeft niet aangeboren hersenletsel en is lichamelijk en waarschijnlijk ook verstandelijk beperkt. Dit is nog moeilijk te onderzoeken vanwege zijn leeftijd, maar dit wordt wel verwacht. Ook heeft hij spasmes en epilepsie. Normaal gesproken gaat hij vier dagen per week naar de opvang: twee dagen naar het verpleegkundig kinderdagverblijf, twee dagen naar het revalidatiecentrum. Onze PGB’er gaat een dag met hem naar het revalidatiecentrum, de andere dag ga ik met hem mee.’

‘Au, au, au’

‘En toen kwam de coronacrisis… De eerste week van de ‘lockdown’ gingen alle voorzieningen voor Stef op slot. Zijn dagverblijf ging dicht, hij kreeg geen therapie meer en ik probeerde mijn werk thuis te doen. Dat was heel pittig, zeker ook omdat ik twintig weken zwanger ben en mijn man bijna vijftig uur per week werkt. Al snel merkten we dat dit geen doen was: voor ons niet, maar ook niet voor Stef. Hij sliep onrustig en had pijn. “Au, au, au”, riep hij vier keer per dag. Dat ging me aan het hart en ik heb direct met zijn behandelaar gebeld. Gelukkig kon zijn fysiotherapie thuis, met de nodige voorzorgsmaatregelen, snel weer doorgaan. Ook besloten we dat we onze PGB’er ondanks de crisis wel wilden laten komen. Ze was net begonnen bij ons en als Stef haar een poos niet zou zien, zou hij haar niet meer herkennen. Ze volgt de richtlijnen zo goed mogelijk, alleen anderhalve meter afstand houden lukt niet. Stef heeft veel hulp en begeleiding nodig, dat kan gewoon niet zonder hem aan te raken.’

Ben ik een ontaarde moeder, omdat ik mijn kind nu naar de opvang laat gaan?
Naomi, moeder van Stef

Wikken en wegen

‘Toen we aan het eind van de eerste week bericht kregen dat de opvang van Stef weer opende voor kinderen van ouders met een vitaal beroep, hebben we contact gezocht met de kinderarts van Stef. We hebben alles samen doorgenomen en kwamen tot de conclusie dat Stef geen directe risicogroep is. Hij heeft epilepsie, maar hij kan altijd een aanval krijgen. Dat is nu niet eerder een gevaar dan anders. Ook het gegeven dat kinderen in het algemeen minder ziek lijken te worden van het virus, speelde mee in onze overweging. Na goed overleg hebben we besloten om Stef in de tweede week weer naar de opvang te laten gaan, volgens het ritme dat hij gewend is. We merkten aan hem dat hij het fijn vond, hij sliep ook weer rustiger. Stilstand en onrust zijn in ons geval erger dan het eventuele risico op het virus.

Ophaalbeleid

‘Ik haal Stef ’s middags zelf op van het dagverblijf. Ze hebben een speciaal ophaalbeleid, waardoor ik hem alleen maar in de auto hoef te zetten. Ook bij het revalidatiecentrum zijn maatregelen getroffen. Vóór corona mochten ouders en begeleiders tijdens de therapie wachten in de wachtkamer. Deze is nu gesloten. We wachten in de tuin of op andere plekken in het gebouw. Of wij zelf speciale voorzorgmaatregelen thuis nemen, nu we weer naar kantoor gaan? Ik geef Stef zoals altijd bij thuiskomst als eerst een kus. Daarna was ik heel goed mijn handen, waarna ik hem weer uitgebreid kan knuffelen.’

Schuldgevoel

‘Iedere ouder moet de afweging maken en kiezen wat het best is voor zijn of haar kind. Ik snap het daarom volkomen als ouders ervoor kiezen om hun kind juist thuis te verzorgen in deze tijd. Dit past bij ons en bij Stef, ook al knaagt er soms een schuldgevoel. Ben ik een ontaarde moeder, dat ik mijn kind nu naar de opvang laat gaan? Waarom houden anderen hun kind wel thuis? Natuurlijk maak ik me ook zorgen, maar we hebben besloten om er niet krampachtig maar juist relaxed mee om te gaan. Want niets is zeker in het leven.’

Twijfelende vrouw

Doe ik hier wel goed aan?

Worstel jij als ouder met de keuze of je je kind wel of niet naar school of dagbesteding laat gaan? En heb je behoefte aan een luisterend oor? Vraag dan nu een 1 op 1 gesprek aan.

Ik wil wel met iemand praten

Wat vind je van dit artikel?