We hebben het talent van onze kinderen hard nodig deze winter

Weer een persconferentie, weer nieuwe maatregelen. Ik merk dat ik er moe van ben. Moe van wat er niet kan, moe van alle discussies, moe van het aanpassen. En moe van mij zorgen maken: wat als in de volgende stap de scholen dicht gaan? En de dagbesteding? Wat als mijn grote, maar toch ook nog kleine dochter weer helemaal thuis komt te zitten? Maar bovenal ben ik moe van het gebrek aan perspectief.

Want waar gaan we naar toe? Wat doen we in maart, april 2021? Hebben we dan nog steeds iedere week een persconferentie waar we met samengeknepen billen naar kijken? Ik mis een plan, een doorkijkje naar de komende tijd. Wat kunnen we verwachten? Als we niets mogen in de kerstvakantie, mogen we dan in het voorjaar wél een paar dagen weg? Ik wil plannen maken, iets in het vooruitzicht hebben. Ik ben onrustig merk ik en daar sta ik niet alleen in. Iedereen voelt de oplopende spanning in de samenleving vanwege juist dat gebrek aan perspectief.

De dag na de laatste persconferentie, waarin we hoorden dat ook de musea, de zwembaden en de bioscopen dicht gingen, haal ik mijn dochter voor de verandering uit school. Meestal komt ze met de taxibus naar huis, maar vandaag moeten we meteen door naar de fysiotherapeute. Wonder boven wonder is daar de deur nog wel open.

Het talent van onze kinderen

Dochterlief vindt het heerlijk dat ik haar kom ophalen. Ze geniet van het uitje om samen in de auto te zitten. Ook bij de fysio, geniet ze van de aandacht. Met al haar concentratie doet ze de oefeningen die haar bekken sterker moeten maken. Ze lacht tegen de therapeute en samen schateren ze als een oefening helemaal mislukt.

‘Was leuk Vera’, zegt ze als we weer in de auto zitten in haar beperkte taal. ‘Wat eten?’ Ik vertel wat we gaan eten en ze reageert enthousiast: ‘Lekker!’ Met een brede glimlach kijkt ze tevreden uit het raampje en wiegt ontspannen mee met de muziek uit de radio.

Terwijl ik trommelend met mijn vingers op het stuur wacht voor het rode stoplicht, kijk ik naar haar. En ben op slag jaloers. Zo in het moment kunnen leven, genietend van wat er is, zonder je druk te maken over wat er niet kan of het gebrek aan perspectief. Dat is echt een talent van onze kinderen. Een talent dat we met z’n allen hard nodig gaan hebben deze winter.

Vrouw online

Ook meer in het hier en nu?

Heb je ook zin gekregen om met andere ouders na te denken hoe we van onze kinderen kunnen leren om meer in het hier en nu te leven? En hoe we dat kunnen uitdragen in de samenleving? Geef je dan op en praat mee.

Laten we praten!

Wat vind je van dit artikel?