Help, mijn niet thuiswonende kind heeft een snotneus, wat nu?

De R zit weer in de maand! Dat betekent dikke snotneuzen, waterige ogen en een gehoest en geproest. Heel normaal, maar niet zo handig in deze coronatijd. Je doet er natuurlijk niets aan, snot, hoest en proest laten zich niet sturen. Was het maar zo, dat zou een hoop ellende schelen. Want ook Jacco van 15 die niet meer thuis woont vanwege zijn verstandelijke beperking en epilepsie, ontkomt er niet aan.

Na een lange zomervakantie mocht Jacco eindelijk weer naar school. Hij had er zo’n zin in. De eerste dagen ging het prima, maar toen werd hij naar huis gestuurd met een snotneus en een hoest. De begeleidster van zijn woning belde mij met dit nieuws op. Balen. Begint eindelijk het gewone leven weer, krijgen we dit.

De protocollen

‘Heeft hij verder nog klachten?’ vroeg ik met het oog op mogelijk corona. Nee, alleen de bekende snotneus die hij gedurende het snottebellenseizoen altijd heeft. Het hoesten heeft ze niet meer gehoord sinds hij op de woning is. Tja, wat moet je dáár nu weer mee? Mijn gevoel zegt dat hij gewoon verkouden is en de begeleidster denkt het eigenlijk ook. Maar volgens het protocol van school én van de woning moeten ze het zekere voor het onzekere nemen en dat betekent: testen. Ze heeft daarom meteen de GGD gebeld en gelukkig kan een verpleegkundige aan het einde van dag al komen om de beruchte test af te nemen.

Tjonge, nu komt de ‘coronahectiek’ ineens heel dichtbij. Tot nu toe waren we redelijk gespaard gebleven.
Maaike, moeder van Jacco

‘Hoe is Jacco eronder?’ De begeleidster antwoordt dat hij rustig op zijn kamer speelt en weinig last heeft van alle onrust en gedoe. Tot mijn grote opluchting vertelt ze zelf bij de test aanwezig te kunnen zijn en ze zal hem precies vertellen wat er gaat gebeuren. Dat geeft rust, want op afstand voel ik mij toch erg machteloos. Het liefst was ik naar hem toe gegaan en had ik hem hierin bij de hand genomen. Maar we wonen te ver weg om zo even langs te gaan.

Alleen maar een snotneus

De protocollen. Ze zijn mij al vaak verteld, maar nu ze in werking treden is het toch anders. Nu is het echt. Met als gevolg dat Jacco in zijn kamer moet blijven, totdat de uitslag bekend is. Dat betekent dat hij ook op zijn kamer moet eten en dat de begeleiders een mondkapje en handschoenen moeten dragen. Ik weet dat het moet en het is ook goed, maar het maakt mij wel verdrietig. Vooral omdat ik denk dat het alleen om maar een snotneus gaat.

Aan het eind van de middag krijg ik een telefoontje dat Jacco zich keurig heeft gedragen tijdens de test. Alleen het staafje dat in zijn neus ging voelde niet zo prettig. Verder vond hij het allemaal reuze interessant en zat hij op de praatstoel tot groot vermaak van de verpleegkundige.

Corona-angst

Fijn dat dát goed is gegaan. Ik maakte mij dáár ook niet zo druk over. Een bezoek aan de dokter of tandarts is ook nooit een probleem. Hij kletst wel. Maar het vervolg. Dat is andere koek. Hoe zal het gaan als hij toch corona positief wordt bevonden?

Wachten duurt lang, maar nu nog langer. De corona-angst slaat toe. Want stel dat hij… hoe heeft hij het dan opgelopen? Hij is de laatste week niet thuis geweest, dus dat kan ik afvinken. Bovendien hebben wij geen klachten, zelfs geen snotneus of kuchje.

Op de woning en op school zijn ze ook heel voorzichtig. De protocollen zijn duidelijk en worden goed gehanteerd. Ze doen hun uiterste best om te voorkomen dat er corona komt op de woning en op school met al die kwetsbare kinderen. Je moet er toch niet aan denken dat daar een uitbraak komt. Ik geef toch mijn kwetsbare kind uit handen, slik.

Na twee dagen krijgen we het verlossende telefoontje: geen corona, maar gewoon een snotneus.

Gelukkig. Hij mag weer naar school.

Vrouw neutraal

Ervaringen delen?

Getsie, verkouden, een snotneus, hoe ga jij daar mee om? Zeker als je kind boven de 12 is, is een test onvermijdelijk. En dan wachten op de uitkomst. Heb je behoefte om je ervaringen te delen? Maak dan een afspraak voor een groepsgesprek.

Even praten

Wat vind je van dit artikel?