Pas in quarantaine merk je hoe belangrijk nabijheid is

Elke week op vaste tijden ziet je kind met een beperking zijn of haar begeleider en gaan ze samen aan de slag. En plotseling is hij er niet. Want hij moet in quarantaine. Wat nu? Ronnie, zelf begeleider, overkwam het en zat opeens thuis.

De dagen van Ronnie zijn altijd gevuld. Vanuit zijn eigen bedrijf is hij maatschappelijk werker, leraar en begeleider van kinderen met een verstandelijke beperking bij een academie voor leren en zelfstandigheid (een ouderinitiatief). En helpt hij jongeren met psychosociale problemen. ‘Met hen ga ik voetballen, een touwladder maken in het bos, buiten koken, zwemmen, en wat ik verder maar kan bedenken’, vertelt Ronnie.

De kinderen van de academie ziet hij anderhalve dag in de week: ‘Ik geef algemeen vormend onderwijs, zoals Nederlands en Engels, maar leer hen ook zelfredzaamheid, bijvoorbeeld koken en schoonmaken, EHBO, een stukje nieuws en natuur. Zo ontdekken we samen de wereld.’

In quarantaine

Ronnie heeft zelf ook twee dochters. Hij vertelt: ‘Een paar weken geleden werd onze oudste dochter wat snotterig en begon ze te hoesten, dus we lieten haar meteen testen, zodat ze snel weer naar school kon. Nou mooi niet. Corona! Tien dagen met het gezin in quarantaine. Het enige uitje was wandelen met de hond.’

Ik heb geweldig werk! En 'mijn' kinderen? Die laat ik toch zeker niet in de steek?
Ronnie, begeleider

Voor hem en zijn gezin was het wennen, maar ook voor zijn jongeren en hun ouders. Weg was de structuur. ‘Het was een bijzondere tijd. Ze gaan ervan uit dat ik er altijd ben, en dat is eigenlijk ook zo. Ik ben gelukkig nooit ziek en continuïteit is ontzettend belangrijk. Dat kan ik ze altijd bieden en nu moest ik ze afbellen, terwijl ik niet eens ziek was. Ik voelde me kiplekker en leg dan maar eens uit dat je niet komt. Het voelde gek. Soms ben ik de enige die op bezoek komt en ze kijken ernaar uit. Dan merk je wat nabijheid doet. En een beetje aanspraak.’

Voor de kinderen van de academie was het ook lastig. Ze zijn gewend dat Ronnie er altijd is op woensdag en donderdag: ‘En dan komt er zomaar iemand anders. Maar dát is niet de afspraak!’

Online

Hij heeft nog wel online met ze gewerkt. ‘Samen sommen gemaakt, het nieuws gekeken en snijtechnieken geoefend, ieder in zijn eigen keuken. Dat was leuk. Ik deed voor hoe ze moesten snijden en kon op het beeld zien hoe ze reepjes maakten van komkommers en tomaten en zo een salade creëerden.’

Eindelijk!

‘Het weerzien na tien dagen was fijn, voor hen en voor mij. Ik voelde me enorm gewaardeerd. En zag hoe blij ze zijn met de aandacht die ze mogen ontvangen. Ik vind dat ik geweldig werk heb!’

Vrouw online 2

Een gesprek met elkaar

Het is een rare tijd, de vaste structuur waar je kind zo aan hangt, kan opeens weg zijn. Hoe vang jij dat op als ouder? Erover praten met andere ouders helpt, maak nu een afspraak voor een groepsgesprek.

Gesprek plannen

Wat vind je van dit artikel?