Tranen op het schoolplein van de Klim-op

‘Kim is weer helemaal gelukkig, ze rende maandag naar de juf!’ Esther lacht als ze over de eerste dag vertelt dat haar dochter Kim weer naar de Klim-op mocht. Dat is een Orthopedagogisch Dagcentrum in Kampen dat tegelijk met de basisscholen weer open is gegaan. ‘Toen ik na het wegbrengen thuis kwam, besefte ik pas hoe intensief de afgelopen twee maanden zijn geweest.’

Kim is 8 jaar en heeft het Coffin Lowry syndroom een zeldzaam en onbekend syndroom. ‘Ze heeft een verstandelijke beperking, maar vooral veel moeite om haar emoties te reguleren’, legt Esther uit. ‘En dat uit zich in woede-uitbarstingen, inclusief schoppen en gooien met alles wat ze te pakken krijgt. Sinds twee jaar gaat Kim niet meer naar het speciaal onderwijs, maar gaat ze naar de Klim-op. Hier kan ze zich op haar eigen tempo met heel veel structuur, ritme en vertrouwde mensen om zich heen, ontwikkelen en dat gaat goed. Gelukkig krijgt ze daar ook onderwijs. En met hulp van medicatie zijn ook haar woedebuien redelijk onder controle.’

Met vallen en opstaan

De afgelopen twee maanden was Kim hele dagen thuis. Samen met haar ouders en Lieke, haar zusje van vier. Esther vond dat heel spannend, normaal gesproken is Kim nooit langer dan twee weken achter elkaar vrij van het ODC, waarvan het gezin ook nog een week op vakantie gaat. Ze vertelt: ‘Het ging met vallen en opstaan, maar we hebben het gered en daar zijn we heel trots op. We hielden zo veel mogelijk de structuur van de Klim-op aan. Met een liedje van de dag, werkjes en het broodtrommeltje waar Kim elke dag fruit uit at.'

Toen ik haar blije koppie zag, wist ik het helemaal zeker.
Esther, moeder van Kim

Ontlading

Hoe intensief die twee maanden thuis waren, beseft Esther pas als ze Kim op maandagochtend 11 mei weer naar de Klim-op brengt. ‘We keken er heel erg naar uit. Toen ik haar wegbracht en ze haar juf zag en op haar af rende, brak ik. Met die tranen kwam alles eruit. De ontlading van de wekenlange spanning thuis, trots dat we het hadden gered, maar ook het weer moeten loslaten.’

‘Zolang je moet zorgen - en Kim hing de hele dag als een magneetje om me heen - ga je door. Ook als ze boos was. We hadden geen tijd om na te denken, geen keuze ook. Pas toen ik na het wegbrengen met Lieke alleen thuis was en zij ontspannen ging spelen, realiseerde ik me hoe we op onze tenen hebben gelopen om Kim thuis het juiste te bieden.’

Vertrouwen

Weer naar de Klim-op is het beste voor Kim. ‘Toen ik haar blije koppie zag, wist ik het helemaal zeker. Ze heeft echt elke dag gevraagd wanneer ze weer mocht. We hebben dan ook geen moment getwijfeld. We moeten loslaten en er vertrouwen in hebben dat het veilig is, ook al is die anderhalve meter moeilijk vol te houden.’

Praatmee1

Best wel spannend

Weer naar school, weer naar een dagcentrum, is spannend. Voor de juffen, voor de kinderen en voor jou. Je moet weer loslaten, na wekenlange voortdurende zorg. Gelukkig zijn er meer ouders voor wie dat spannend is. Schrijf je nu in en praat er in een videogesprek met andere ouders over.

Samen in gesprek

Wat vind je van dit artikel?