Help mijn kind ontploft!

Je ben de hele dag druk met zorgen voor iedereen. Alsof het allemaal niks is om het hele leven van de één op de andere dag volledig om te gooien en alles nu als gezin maar thuis op te vangen. En dan opeens krijgt je kind een enorme woede-uitbarsting, schreeuwt, gooit met dingen, is bedreigend en mogelijk ook fysiek gewelddadig. Daar gaat je wankel gevonden nieuw evenwicht. En tja, wat moet je dan?

Met je handen in haar

Dit soort uitbarstingen roept veel emoties op. Machteloosheid: Hoe ik mijn best ook doe, het verandert niet, ik ben een waardeloze vader/moeder. Of schuld: Ik kan dit niet, het komt door mijn tekortkomingen dat dit gebeurt, het is mijn schuld. De twijfel slaat toe. Als je niet oppast ontplof je zelf. Omgaan met woede-uitbarstingen van je kind is misschien wel het moeilijkste dat je als ouder te doen staat.

Een andere manier van kijken

Al lijkt woede heel bewust en gestuurd, je kind kan op dat moment gewoon echt niet anders. Kinderen hebben zelf vaak ook last van de woede-uitbarsting en voelen zich machteloos en worden overspoeld door al hun gevoelens. Dat kan dan weer leiden tot nieuwe gevoelens van angst en nog meer boosheid. Ze zijn op zo’n moment alle controle kwijt en hebben eigenlijk vooral hulp en bescherming nodig, om de emoties weer een beetje onder controle te krijgen.

Opbouwende spanning in onzekere tijden

Door de corona-crisis is het leven voor kinderen onvoorspelbaar en dat leidt tot spanning en angst. Het ene kind uit dit door zich terug te trekken of te huilen. Andere reageren op spanning met boosheid.

Daarnaast voelen kinderen de spanning bij ons, ouders. Als jij angstig bent, is de wereld van je kind onveiliger. Ook deze spanning en angst uiten zich bij sommige kinderen in woede-uitbarstingen. De emoties vinden ongecontroleerd hun weg naar buiten, zonder dat de kinderen of wij als ouders daar iets aan kunnen doen. Als een vulkaan die uitbarst.

En laten die emoties nou net wat makkelijker naar buiten komen bij de mensen bij wie het kind zich het meest veilig voelt, bij ons als ouders.

Zijn er oplossingen?

Soms helpt het om in jezelf een mantra te zeggen: ‘Het is onvermogen, het is onvermogen, het is onvermogen’. Of om in jezelf te blijven zeggen: ‘Hij voelt zich zo veilig bij mij, dat hij zich hier durft te laten gaan’. Helpt dat meteen? Nee. Wordt je kind dan meteen rustig? Nee.

Maar het helpt wel om zelf rustiger te worden. En met die rust kun je proberen de uitbarsting zo goed mogelijk te doorstaan. Bewaak de veiligheid van jezelf, je kind en de andere kinderen en doe hiervoor wat nodig is. Later kun je nadenken of dingen anders of beter kunnen. Meer rustmomenten inbouwen in de structuur? Nog beter zoeken naar signalen die een toename van spanning verraden

Het is goed om daar naar te kijken, om te evalueren. Maar het gaat woede-uitbarstingen niet voorkomen. Zeker niet in deze tijden. Hoe goed je alles ook als ouder hebt bedacht en gedaan, je kan dat nu niet voorkomen. En dat accepteren helpt ook.

Even ruggespraak?

Natuurlijk weet je dit eigenlijk allemaal wel. Maar nu je zelf zo onder druk staat, is het fijn dat je er aan herinnerd wordt. Want ook jij bent maar een mens. Kom je er toch niet uit en heb je behoefte om door te praten over die woede-uitbarstingen? Omdat ze blijven komen, of steeds vaker gierend uit de hand lopen? Geef je dan op voor een 1 op 1 gesprek met een zorgprofessional van Philadelphia. Gratis, online en snel geregeld.

Plan een gesprek

Wat vind je van dit artikel?