~

Zwanger worden na je kind met een beperking?

‘Simone hier slapen?’ vraagt Monique, onze dochter met een verstandelijke beperking van zeven. De meisjes hebben samen tandengepoetst en naast elkaar onder Monique’s dekbed nog een Donald Duck gelezen.

‘Ja, mag dat?’ vraagt nu ook Simone, onze vierjarige kleuter. Twee paar ogen kijken me smekend aan, ik kan niet anders dan knikken dat het goed is. Even later liggen de twee zusjes, zo verschillend en tegelijkertijd zo eensgezind, heel zoet naast elkaar in dromenland.

Zwanger

Een gewoon gezin

Ik was zwanger van Monique en ik wist één ding zeker: dit was de laatste keer. Twee kinderen leek me meer dan genoeg voor iemand die tot haar dertigste riep dat ze nooit kinderen wilde. Ik genoot dubbel van de zwangerschap, ging lekker zes weken voor de uitgerekende datum met verlof, fröbelde aan de babykamer en showde mijn buik aan iedereen die het maar wilde zien.

Na de geboorte van Monique was al snel duidelijk dat ze zich anders zou ontwikkelen. We gingen kopje onder en toen we langzaam boven kwamen drijven, ontstond ook de wens voor een derde kind. Voor onszelf, zodat we ook een ‘gewoon’ gezin zouden zijn. Voor onze oudste, zodat hij later als wij er niet meer zijn, er niet alleen voor zal staan. De zorg kunnen delen, leek ons belangrijk voor hem.

En voor Monique zelf. Zoals m’n tante -gezegend met een zoon met Down- zei: ‘Albert kreeg zowel van z’n zusje als van z’n broertje een enorme duw in zijn ontwikkeling. Hij trok zich aan hen op.’

Nu ze zo vredig naast elkaar in bed liggen te slapen, realiseer ik me dat Simone veel meer is dan een jonger zusje waar Monique zich aan op kan trekken. Simone is haar grote vriendin. Zo’n vriendin die er altijd is, waar je mee speelt, ruzie mee maakt, van leert, aan leert, die jou beschermt en die jij beschermt. Als ze met de buurkinderen spelen is Simone haar anker, net als dat Simone haar steeds meer als een anker gaat zien.

Hun band zal vast wel een keer veranderen en minder nauw worden, zeker als ze over een aantal jaar gaan puberen. Maar zo lang ze af en toe samen in één bed willen slapen, zie ik de toekomst met vertrouwen tegemoet.

Reacties

Alle reacties lezen?

Log in en lees reacties van anderen. Stel vragen aan de redactie, geef likes en praat mee over de geschreven blogs en artikelen.

Heb je al een account? Inloggen

Wat vind je van dit artikel?


Meld je aan voor onze nieuwsbrief

Nieuwsbrief
~