Als zorgen een strijd wordt

Vlak na het starten van de dag ben ik al moe

De laatste tijd merk ik dat ik op ben. Moe van steeds maar aansturen, helpen en corrigeren waar het nodig is. Onze zoon (en onze dochter ook) zit in de puberteit en dat heeft nogal wat voeten in aarde. Het begint al met het opstaan. Het aandoen van kleren gaat niet van harte en als op dat moment een trui in de was zit die hij net aan wilde is het huis te klein.

Vervolgens komt hij naar beneden en geven wij hem eten. Het is dan even rustig, maar niet voor lang. Hij moet erna zijn medicatie innemen en dat gaat tergend langzaam en is al jaren een enorme uitdaging. Hij doet er namelijk gerust langer over dan een uur. Dat terwijl we ook zijn zus moeten wegbrengen, mijn man aan het werk gaat of al is en de irritatie groeit. Ik heb zelfs weleens geroepen dat we dan maar helemaal met medicatie stoppen, want ik word hier knap moedeloos van.

Tussendoor komt er een tirade aan scheldwoorden voorbij. Alsof het niet erger kan neemt hij ook vaak zijn kleine 'piepknuffel schildpad' mee naar beneden. Hij gaat dan vervolgens 10 minuten lang met dat ding zitten piepen.

Onze zoon vraagt veel (negatieve) aandacht

De prikkels die onze zoon in de ochtend geeft zijn voor iedereen heel heftig. En ja we hebben al veel geprobeerd en toch blijft het een enorme strijd. We houden van hem, maar de hoeveelheid negatieve aandacht die hij vraagt is groot en dat in combinatie met nog een kind dat zorg nodig heeft, is het enorm hard werken. Zeker als ik alleen ben in de ochtend.

Wij zien ook dat hij de laatste tijd minder aankan en steeds sneller overbelast raakt. Hij komt zelden het huis uit en alles is een enorme opgave.

En eerlijk is eerlijk: dat doet iets met ons. Met mij. Waar ik eerst nog geduld kon opbrengen, merk ik nu dat mijn lontje korter wordt. Dat ik sneller geïrriteerd raak, minder begrip kan tonen en soms zelfs al moe ben voordat de dag goed en wel begonnen is. Dat schuldgevoel dat daar vervolgens weer achteraan komt, helpt ook niet bepaald mee. Want dit is ons kind. Hij doet het niet expres. En toch voelt het soms alsof we tegenover elkaar staan, in plaats van naast elkaar.

Een gevoel van machteloosheid

Het lastige is dat het zorgen langzaam verandert in 'overleven'. In lijstjes, dingen moeten doen, corrigeren en grenzen stellen. In blijven doorgaan omdat het moet, terwijl je ergens onderweg jezelf een beetje kwijt raakt. De kleine, fijne momenten – die zijn er echt nog wel – maar ze verdwijnen naar de achtergrond door de waan van de dag.

Wat ik misschien nog wel het moeilijkst vind, is het gevoel van machteloosheid. We proberen, we zoeken, we passen aan. En toch lijkt het soms alsof we geen stap verder komen. Alsof we steeds opnieuw dezelfde ochtend beleven, dezelfde strijd voeren. En ondertussen zie ik hem ook worstelen. Zie ik dat hij het zwaar heeft, dat hij overvraagd raakt door dingen die voor anderen vanzelfsprekend zijn.

Misschien is dat wel waar het schuurt: twee werelden die elkaar niet altijd begrijpen, maar wel onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn.

Begrip en het aankunnen zijn twee verschillende dingen

Ik probeer mezelf er steeds weer aan te herinneren dat hij geen last wil zijn, maar dat hij het lastig heeft. Dat gedrag een uiting is van iets wat hij zelf ook niet goed kan sturen. En toch… het blijft moeilijk. Want begrip hebben en het aankunnen zijn twee verschillende dingen.

Soms verlang ik naar rust. Naar een ochtend die gewoon soepel verloopt. Zonder strijd, zonder spanning. Gewoon samen aan tafel, een normaal tempo, een beetje lucht. Het klinkt zo simpel, maar voelt op dit moment zo ver weg.

En toch geven we niet op. We blijven zoeken naar wat wél werkt, hoe klein ook. We vieren de momenten dat iets net iets beter gaat. En misschien is dat wel waar het om draait: niet de perfecte oplossing vinden, maar blijven bewegen. Blijven kijken naar hem, naar onszelf, en naar wat we nodig hebben om dit vol te houden.

Leren hoe we de liefde vormgeven

Want hoe zwaar het soms ook is, onder alles zit nog steeds hetzelfde: liefde. Alleen moeten we af en toe opnieuw leren hoe we die vormgeven, zonder dat we er zelf aan onderdoor gaan.