De broosheid van een moederhart

Dan ben ik ineens weer terug bij de eerste weeën, de geboorte die zich dan toch echt aandiende. Hoe snel het ging, en ze nog helemaal in de vliezen, het eerste daglicht zag. En bij het moment dat ik haar zelf tussen mijn benen uit viste en dat kleine, superslappe glibberige lijfje op mijn borst legde.

Een meisje! Nummer vier in de rij.

Ik wist: ons leven neemt een andere wending

Toen ik naar haar keek en ze haar lange tong eruit flapte, wist ik meteen: ons leven neemt een andere wending. Niet omdat ik al wist wat er allemaal op ons pad zou komen. Welke bergen we zouden moeten verzetten. Welke dalen we zouden doorkruisen. Hoeveel veerkracht het leven soms van een mens vraagt. Maar ergens voelde ik het gewoon.

En tegelijkertijd was er vanaf het eerste moment vooral liefde. Een overweldigende hoeveelheid en van een ander soort. Niet beter of mooier en groter. Maar anders.

Liefde die Lies vanaf haar eerste ademteug al leek rond te strooien als confetti. Met haar lieve lachjes. Die schattige slipperteentjes. De doorgetrokken streep in haar handjes. Haar lage oortjes met hetzelfde omgevouwen randje als ik heb. Die diepblauwe ogen met glinsterende sterretjes erin. En dat koppie vol pikzwarte haartjes. Tijgerend op weg naar haar eerste slokken borstvoeding kroop ze rechtstreeks ons hart binnen.

Liefde vanaf de eerste dag

Nog steeds huil ik soms warme tranen van geraakt geluk als ik de lieve woorden teruglees die we kregen na haar geboorte, inmiddels alweer twaalf jaar geleden. Omdat die woorden me herinneren aan iets wat ik onderweg soms vergeet: hoeveel liefde er vanaf het allereerste begin al om haar heen hing.

Misschien is dat ook wel de kwetsbaarheid van een moederhart. Dat je door de jaren heen steeds meer laagjes van liefde leert kennen. Dat gevoelens soms over elkaar heen buitelen. Verdriet en dankbaarheid. Angst en trots. Vermoeidheid en intens geluk.

Soms weet ik het allemaal even niet meer zo goed te plaatsen.Tot ik weer besef dat alles er eigenlijk al is.

In haar.
In haar broer en zus.
En daarmee ook in ons.

Perfect imperfect.

En daarmee precies goed.

Misschien kwam de opmerking in de wachtkamer van de huisarts daarom laatst ook zo hard binnen.

Lies is alles behalve een last

Lies zat heerlijk zichzelf te wezen. Ze vroeg aan een mevrouw naast ons, die duidelijk veel pijn had: “Wat is er mevrouw, waarom moet je huilen?” Vervolgens legde ze troostend haar handje op het been van de vrouw en hielp haar als een ware assistente overeind. Zo puur. Zo lief.

Toen ze daarna even niet luisterde toen ik haar neus wilde snuiten, zei een andere dame vanuit het niets: “Het is wel een last hè?” terwijl ze naar Lies wees.

Ik weet natuurlijk helemaal niet waar die opmerking vandaan kwam. Welke pijn of ervaringen deze vrouw met zich meedraagt.

Maar het deed pijn. Dat een wildvreemde dat zomaar zegt over mijn dochter. Terwijl ze er gewoon naast stond. Terwijl ze niets anders deed dan wat ieder ander kind ook had kunnen doen. En ineens werd ze gereduceerd tot een last.

Misschien juist omdat het zo haaks staat op wat ik dagelijks ervaar. Want ja, zorgouderschap is soms zwaar. Intens zwaar zelfs. Er zijn dagen waarop de zorgen groter voelen dan mijn draagkracht. Dagen waarop ik moe ben van het regelen, het uitleggen voor de 385e keer. Het voortdurend alert zijn en aan staan. Dagen waarop ik me zorgen maak over later. Over wie er voor Lies zorgt als wij het ooit niet meer kunnen.

Maar een last? Nee. Lies is geen last.

Ze is een mens. Een meisje van vlees en bloed. Met humor, eigenwijsheid, gevoeligheid en een hart dat groter is dan menig wachtkamer kan bevatten. Een meisje dat feilloos aanvoelt wanneer iemand verdriet heeft. Dat troost geeft zonder handleiding. Dat liefde niet ingewikkeld maakt.

Een zorgintensief kind is niet per definitie zwaar of ingewikkeld

Ik denk dat veel zorgouders dit herkennen. Dat het soms schuurt hoe er naar je kind gekeken wordt. Alsof het leven met een zorgintensief kind per definitie alleen maar zwaar, verdrietig of ingewikkeld zou zijn.

Terwijl het zoveel meer is dan dat.

Het zit juist zo vaak in de kleine dingen. In het lachen om iets onbenulligs. In trots zijn op stappen waar anderen misschien gedachteloos aan voorbijlopen. In geraakt worden door een blik, een hand op je been of een kind dat feilloos lijkt te weten wat iemand nodig heeft.

Misschien is dat wel wat onze kinderen ons steeds opnieuw leren. Dat een mooi leven niet hetzelfde is als een perfect leven.

En dat liefde zich zelden laat meten aan hoe makkelijk iets is.