Laat ze maar kijken

Geschreven door Digna Verheul

Sharon is moeder van Jayden. Jayden heeft een verstandelijke beperking en een moeizame motoriek. Er is één ding waar ze hem altijd blij mee kan maken, een dagje naar de jumphal. Sharon vertelt hoe zo’n dag er samen uit ziet voor haar en Jayden.

Ik moet altijd even wennen

We blijven altijd even staan voordat we naar binnen gaan. Ik zeg dat het is om onze schoenen goed te doen, maar eigenlijk is het voor mij. Even wennen aan het geluid, aan de drukte… en aan de blikken.

Mijn zoon staat naast me, dertien jaar oud. Zijn handen bewegen al een beetje, kleine sprongetjes in de lucht. Hij kijkt niet naar de mensen om ons heen, alleen naar de trampolines. “Gaan we?” vraagt hij. Ik knik en zeg ja.

En zodra we binnen zijn, gebeurt het weer. Hij verandert. Alsof hij een wereld instapt die alleen voor hem bestaat. Hij rent vooruit, trekt haastig zijn schoenen uit en springt. Niet netjes, niet zoals de anderen, maar vol overgave. Steeds opnieuw. Zijn armen wijd, zijn gezicht open. Hij lacht hardop. En ik… ik ga zitten en kijk.

Het boeit me niet meer wat anderen denken

In het begin voelde ik die blikken als kleine prikjes. Mensen die nét iets te lang kijken. Fluisterende kinderen. Ik had altijd het gevoel dat ik iets moest uitleggen, alsof zijn 'anders' zijn een soort verantwoording van mij vroeg. Maar nu kijk ik vooral naar hem.

Naar hoe vrij hij is hier. Hoe hij nergens rekening mee hoeft te houden. In zijn 'jumpwereld' bestaat er geen oordeel. Alleen beweging, ritme en plezier. Soms sta ik op. Dan denk ik: ach, waarom ook niet?

Ik stap op een trampoline naast hem. Eerst voorzichtig. Ik voel me even bekeken, te oud, te zwaar, te… alles. Maar dan spring ik nog een keer. En nog een keer. En ineens lach ik en Jayden lacht altijd met mij mee.

Voor even ben ik niet bezig met zorgen, met toekomst, met alles wat ingewikkeld is. Alleen met dit moment. Met hem.