Noortje veroorzaakt een waterballet in huis

Paniek op de vroege ochtend

“Noor! Noor!”, hoor ik mijn man gillen vanaf boven. Noortje is inmiddels net weer beneden, want na het ontbijt liep ze nog even de trap op. Dit doet ze vaker om iets te pakken op haar slaapkamer. Ik ben deze vrijdagochtend duf opgestaan met een lichte hoofdpijn en vraag me enigszins geïrriteerd af, waarom mijn man zo staat te schreeuwen op de vroege ochtend.

Het klinkt dringend genoeg en ik denk dat hij Noor ‘kwijt’ is en roep daarom terug: “Noor is hier”. Noortje is wat stilletjes en witjes om de neus, maar dat valt me op dat moment nog niet op.

“Nee, dat bedoel ik niet", roept mijn man; "Noor moet komen kijken en ik heb doeken nodig. En emmers”. Ik ben ineens klaarwakker, pak snel de spullen uit de kast, ren naar boven en gebied Noor om met me mee te gaan.

Een overstroming op zolder

Op de eerste etage aangekomen drupt het water van de zoldertrap op de vloer en de druppels hangen aan het plafon. “Oh jeetje, nee!” roep ik geschrokken uit. De zolder die we nog geen drie maanden geleden volledig gerenoveerd hebben staat gedeeltelijk blank.

Terwijl wij druk aan het dweilen zijn en de schade proberen te beperken, hoor ik dat Noor op haar kamertje gaat zitten en de deur achter zich dicht maakt. Na een paar minuten hoor ik bedeesd: “lukt het papa en mama?” Ze is hoorbaar geschrokken.

Als het eerste water is opgedweild en de emmers onder de vallende druppels staan, ga ik naar haar toe. Ik sla een arm om haar heen en vraag “wat was dat nou voor een plan?”. Noor, blijkbaar blij dat ze haar verhaal mag doen, gaat er eens goed voor zitten. “Nou, het plan was, ik zet de kraan open, en dan kan ik straks zwemmen”.

Ik laat het even op me inwerken. Waarschijnlijk is ze naar de speelgoedkist op zolder gelopen, heeft ze de waterkraan gezien om de verwarming bij te vullen, en heeft ze deze opengedraaid. Gelukkig kwam mijn man twee minuten later de badkamer uit en zag het water.

“Je hebt inmiddels gezien dat dat niet zo’n goed plan was, toch?” vraag ik aan Noor. Ze knikt bedeesd. We wilden dat ze visueel zou zien wat de gevolgen zijn van haar plan, om herhaling te voorkomen en dat lijkt gelukt. Meer woorden zijn niet nodig, wel een dikke knuffel voor de schrik. “Sorry papa”, zegt Noor berouwvol, als hij langs komt lopen met de natte doeken.

Continu toezicht is niet overdreven in het geval van Noortje

Inmiddels staat de taxibus voor de deur, tijd voor school. Mijn man vertrekt naar zijn werk, hij zal contact opnemen met de verzekering. Ik zet een kop koffie en overpeins de start van deze ochtend. Je moet er niet bij nadenken dat we het huis hadden verlaten en een paar uur later het water uit onze voordeur hadden zien lopen. Niet normaal hoeveel water er in een paar minuten tijd naar beneden gutst.

Ik heb Noor vorige week voor het eerst tien minuten alleen thuis gelaten, omdat ik iets af moest geven bij de buren en ze geen zin had om mee te gaan. Achterdeur open, zodat ze wel de tuin in kan, poort en voordeur op slot en alle sleutels opgeborgen. Wat kan er misgaan, dacht ik nog. Nou dit dus. Het aandachtspunt ‘continue toezicht nodig’, waarvan we dachten er iets losser mee om te kunnen gaan, wordt weer op scherp gezet.

Ik fiets naar de yogales en kan daar mijn verhaal kwijt bij twee vriendinnen. “Het is 16 graden, de zon schijnt, je had ook allang het zwembadje op moeten zetten voor Noor”, krijg ik als advies. We lachen er samen om en dat helpt. Ik merk dat het gebeuren ook op mij aardig wat impact heeft gehad.

Als het kalf verdronken is

Thuisgekomen check ik voor de zekerheid de zolder. De ventilator staat op de vloer, hopelijk droogt hij snel op. En cliché, als het kalf verdronken is, komt er die avond een afdichtings-dop op de kraan als beveiliging. Na een paar dagen lijkt de schade beperkt. We nemen contact op met het tapijtcentrum: de vloerbedekking kan over ongeveer drie maanden alsnog gaan bobbelen. Als dat het geval is dekt onze verzekering de schade.

Als Noor die middag thuiskomt, is ze het voorval nog niet vergeten. Ze vraagt of alles goed is boven? “Ja schat, alles wordt weer droog en zwemmen doen we in het zwembad”, zeg ik met een glimlach.

De boodschap is duidelijk.