Wat als het wel lukt!?

De uitdaging is overal

Of ze in de buurt naar school kan, die aansluit bij haar manier van leren. Of ze mee kan doen en genieten van een kinderfeestje van een vriendinnetje. Of ze zelfstandig naar de supermarkt kan om een boodschap te doen…

En zo kan ik nog legio voorbeelden noemen waarin wij als ouders telkens opnieuw worden uitgedaagd om te kijken hoe we Lies kunnen laten groeien en ontwikkelen op een manier die recht doet aan haar mogelijkheden én haar valkuilen.

Ons motto werkt aanstekelijk

Het is ons motto geworden, dat inmiddels als een soort tegeltjeswijsheid bij ons aan de muur hangt. Om ons eraan te herinneren dat er bijna altijd wel een manier te vinden is waarop het wél lukt. En dat werkt aanstekelijk, ook voor de mensen om Lies heen.

Zo kreeg ik van de week een appje van de moeder van een vriendinnetje van Lies. Dat haar dochter een slaapfeestje wil organiseren. Dat ze weet dat logeren voor Lies nog een brug te ver is, maar wél graag met haar een taartje wil eten en naar de film wil op een ander moment. En het bleek dat er een ander meisje ook liever niet wilde blijven slapen, en graag wilde aansluiten bij het taartje met Lies. Dat zijn van die momenten waarop mijn hart even een sprongetje maakt.

Of laatst, toen één van de begeleiders van Lies niet kon komen vanwege een zieke zoon. Waar school normaal gesproken inspringt en oplossingen biedt, was dat die dag door toetsen en onderbezetting even heel lastig. En toen kwam er ineens een ander idee. Of Lies bij een begeleider thuis mocht komen om samen te spelen en tegelijk te helpen met de zorg voor haar dochtertje van elf maanden oud. Een win-win, waarin Lies nog steeds aan haar leerdoelen kon werken. Ze speelden samen op het kleed, Lies las verhaaltjes voor, mocht haar de fles geven, haar fruithapje voeren, samen naar de speeltuin en de kinderwagen duwen. Heel gewoon eigenlijk. Maar voor ons allesbehalve vanzelfsprekend.

Het is ontroerend om te zien hoe Lies kan floreren wanneer ze vertrouwen en verantwoordelijkheid krijgt. (Wie niet trouwens...)
Maar juist dát is wat voor kinderen met een beperking lang niet vanzelfsprekend is. Serieus genomen worden, verantwoordelijkheid krijgen, daaraan gehouden worden en gezien worden als méér dan een label of diagnose.

Blijven zoeken naar mogelijkheden

Want de ervaring leert ook dat het niet altijd zonder slag of stoot gaat. Soms kunnen we als ouders nog zo graag willen, maar lopen we tegen zaken aan die buiten onze cirkel van invloed liggen.
En waar voor ieder kind geldt: it takes a village to raise a child, heb ik bij Lies soms het gevoel dat er eerder sprake is van it takes a whole city. Dat heeft niets te maken met haar onmogelijkheden, maar alles met hoe we het in Nederland hebben georganiseerd. Met bureaucratie en dichtgetimmerde protocollen die het belang van het kind soms al lang niet meer dienen.

Gelukkig hebben we rondom Lies heel veel mensen verzameld die door de bril van mogelijkheden kijken. Die haar zien om wie ze is, in plaats van om wat ze heeft.

En misschien is dat wel waar 'wat als het wel lukt' uiteindelijk écht over gaat.
Niet over naïef optimisme of doen alsof alles makkelijk is. Maar over blijven zoeken. Over de balans vinden tussen conformeren en rebelleren. Over mensen die durven denken voorbij regels en reflexen, en kinderen die de kans krijgen om te ontdekken wat ze in hun mars hebben. Stap voor stap, op hun eigen tempo.

En dan lukt het.
Omdat er mensen zijn die een kind blijven zien,
en niet alleen de regels eromheen.

Ps. Mocht jij jezelf hier ook wat vaker aan willen herinneren? Het leuke tegeltje van de foto is te bestellen via de webshop van Stichting upside Down.