Log in of maak een account aan.
Geschreven door Digna Verheul.
Digna schrijft over verhalen die ze tegenkomt in haar Praktijk Expertisecentrum Prikkelverwerking, waar ze ambulante ondersteuning en therapie geeft. Dit keer schrijft ze vanuit het perspectief van Saar, de moeder van Jens (11) en Boaz (9). Boaz heeft een verstandelijke beperking en autisme. Het bos en met name de herfst geven hem veel rust.
-Om de privacy te waarborgen verandert Digna vaak de namen of andere persoonlijke kenmerken van de gezinsleden. Alle verhalen zijn geschreven en geplaatst met toestemming van de ouders.
Soms beginnen onze dagen al met lawaai voordat er überhaupt iemand iets heeft gezegd. Voor Boaz kan de wereld namelijk heel overweldigend zijn. Geluiden komen harder binnen, onverwachte dingen voelen groot en veranderingen kunnen zorgen voor onrust.
Door zijn achterstand en autisme leer ik als moeder iedere dag opnieuw kijken, luisteren en aanvoelen wat hij nodig heeft. Niet alleen naar wat er gezegd wordt, maar vooral naar wat er niet gezegd kan worden. In de ochtenden kost mij dat extra moeite. Ik ben geen ochtendmens, nooit geweest. En als Boaz naar school moet houd ik mij vast aan het moment dat hij in het busje zit en ik dan even rustig mijn ochtend kan starten.
In het weekend pak ik dit anders aan. Als ik de spanning langzaam zie oplopen in de ochtend pakken we de laarzen. Ik hoef niet eens wat te zeggen, want zodra ik mijn laarzen aantrek weet Boaz al genoeg.
We gaan naar het bos en daar is hij dol op.
Zodra we de bomen binnenlopen, lijkt er iets te veranderen. De geluiden worden zachter. Geen auto’s, geen stemmen van mensen, geen piepende apparaten. Alleen het ruisen van de bladeren, het kraken van takken onder onze voeten en het zachte hijgen van Boet, onze hond.
Boet loopt een stukje voor ons uit, snuffelt aan iedere boom en wacht dan geduldig tot wij weer bij zijn. Boaz houdt hem altijd in de gaten en andersom ook.
Ik hoef niets te zeggen of te vragen. Ik kan heerlijk rustig wakker worden terwijl mijn kind geniet van de natuur en de wandeling.
Ik zie hoe zijn schouders langzaam zakken, zijn handen worden rustiger en zijn tics nemen af. Er komt weer ruimte in het hoofd. Soms wijst hij iets aan, een vogel, een tak, een mooie steen. Ik laat hem weten dat ik hem zie en hoor zonder woorden. Ik glimlach, leg een hand op zijn arm of neurie een deuntje.
In het bos krijg ik beter contact met hem, soms lopen we zelfs even hand in hand. Iets wat hij normaal gesproken nooit wil. Dat ontroert mij iedere keer weer.
Ik hoef hier geen moeder te zijn die alles oplost. Ik hoef niet vooruit te denken, niet uit te leggen, niet te zoeken naar de juiste woorden. Hier mogen we gewoon zijn.
In het bos voel ik ook mijn eigen spanning verdwijnen.
Soms zit rust in beweging. In frisse lucht en in bomen die niets van je verwachten.
Schrijf je in voor onze nieuwsbrief en ontvang maandelijks
de nieuwste inspirerende verhalen in je mailbox!