~
Terug naar overzicht

Hoe een zorgverlener een bijzondere plek ons leven kreeg

Geschreven door Stephanie van Witzenburg

Stephanie is getrouwd met Ivo. Hun dochter Anna Sophie werd in 2013 geboren met het syndroom van Down en een prikkelverwerkingsstoornis. Sinds haar geboorte schrijft Stephanie blogs over het gezinsleven. Deze keer schrijft ze over hoe pgb-zorgverlener Henriëtte in vijf jaar tijd een bijzondere plek kreeg in het leven van Anna en haar gezin.

Anna henriettte2

Zoveel meer dan een pgb'er

Deze week vierden we dat 'onze pgb'er' Henriëtte alweer vijf jaar bij ons werkt. Vijf jaar waarin ze voor Anna zorgt. Maar wie Henriëtte alleen onze pgb-zorgverlener noemt, doet haar veel tekort.

Want Henriëtte is zoveel meer geworden. Ze kent Anna. Haar signalen, haar behoeften en haar eigen manier van communiceren. Ze weet wanneer Anna rust nodig heeft, wanneer ze geniet en wanneer iets niet klopt. Dat leer je niet uit een zorgdossier. Dat groeit door er steeds weer voor haar te zijn. Door samen op te trekken, elkaar te leren kennen en met elkaar mee te groeien.

Maar Henriëtte kent niet alleen Anna. In die vijf jaar is ze ook onderdeel geworden van ons gezinsleven. Ze maakt de dagelijkse drukte mee, de gezelligheid en de mooie, maar soms ook moeilijke momenten. Onze jongens zijn met haar opgegroeid.

Henriëtte maakt deel uit van ons gezinsleven

Een moment dat me altijd zal bijblijven, is de geboorte van David.

Terwijl wij in het ziekenhuis waren, zorgde Henriëtte thuis voor Anna. Toen we een uur na de bevalling thuiskwamen, stond ze klaar om ons op te vangen. Ze maakte de kruik klaar voor onze pasgeboren zoon. Dat vind ik nog altijd zo bijzonder. Ze was er als zorgverlener voor Anna, maar maakte tegelijkertijd deel uit van een van de meest bijzondere momenten in ons gezinsleven. Voor David is Henriëtte er dus al vanaf zijn eerste levensuren. Ook voor Mees is ze een belangrijke, vertrouwde volwassene geworden. Iemand die gewoon bij ons gezin hoort.

En toch is haar positie op papier duidelijk. Henriëtte wordt betaald vanuit Anna's persoonsgebonden budget. Dat budget is bedoeld voor de zorg en ondersteuning die Anna vanwege haar beperkingen nodig heeft. Niet om zorg voor haar broertjes of extra ondersteuning voor ons als ouders in te kopen. En terecht natuurlijk. Publiek zorggeld moet worden besteed waarvoor het bedoeld is. Maar hier begint voor mij de interessante tegenstelling. Want wat gebeurt er wanneer Henriëtte de zorg voor Anna overneemt?

Ruimte voor de rest van het gezin

Anna krijgt de aandacht, begeleiding en vertrouwde nabijheid die ze nodig heeft. En juist daardoor ontstaat er ook ruimte voor de rest van ons gezin. Om te werken, met onze jongens iets te ondernemen, even op adem te komen of simpelweg het dagelijkse gezinsleven draaiende te houden.

We verwachten van gezinnen dat ze zoveel mogelijk zelf blijven doen. Dat ouders de zorg langdurig volhouden, dat broertjes en zusjes voldoende aandacht krijgen en dat gezinnen ook gewoon gezin kunnen zijn. Maar ondertussen proberen we in de uitvoering van zorgbeleid precies af te bakenen voor wie de ondersteuning bedoeld is. Alsof je kunt bepalen waar de zorg voor Anna eindigt en de betekenis ervan voor ons gezin begint.

Anna henriette

Henriëtte met Anna

Naast zakelijke ook een persoonlijke band

In de gehandicaptenzorg praten we veel over het versterken van het natuurlijke netwerk en het verbinden daarvan met het professionele netwerk (formele netwerk). Familie, vrienden en andere vertrouwde mensen aan de ene kant, zorgverleners aan de andere kant. Maar misschien zijn die werelden helemaal niet zo strikt van elkaar te scheiden.

Henriëtte kwam bij ons werken als professional, met haar eigen deskundigheid, verantwoordelijkheden en grenzen. Door de jaren heen groeide er ook een persoonlijke band. En dat vraagt tijd. Tijd om elkaar werkelijk te leren kennen, om vertrouwen op te bouwen en samen ervaringen te delen. Juist doordat Henriëtte al vijf jaar bij ons is, heeft die relatie zich kunnen ontwikkelen. Continuïteit in de zorg betekent daarmee zoveel meer dan steeds hetzelfde vertrouwde gezicht. Het biedt ook ruimte om een band op te bouwen die verder reikt dan de zorgmomenten zelf.

Zorg is meer dan indicaties en doelen

Misschien laat juist een langdurige pgb-relatie zien hoe het natuurlijke en professionele netwerk met elkaar verweven kunnen raken. Hoe iemand vanuit een professionele rol ook een betekenisvolle plek in het dagelijks leven kan krijgen.

En dat valt niet uit te leggen in indicaties of doelen. Natuurlijk moeten we zorg verantwoord organiseren. Maar misschien mogen we daarnaast vaker kijken naar wat die zorg mogelijk maakt. En dan niet alleen voor degene die de indicatie heeft, maar ook voor de mensen om haar heen.

Vijf jaar geleden kwam Henriëtte bij ons werken om voor Anna te zorgen. Inmiddels is ze zoveel meer dan dat.

Op papier is ze Anna's pgb-zorgverlener. In ons leven is ze Henriëtte.

Reacties

Alle reacties lezen?

Log in en lees reacties van anderen. Stel vragen aan de redactie, geef likes en praat mee over de geschreven blogs en artikelen.

Heb je al een account? Inloggen

Meer Sophi?

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief en ontvang maandelijks
de nieuwste inspirerende verhalen in je mailbox!

Meld je aan voor onze nieuwsbrief

Foto homepage
~