Als de zorg gewoon meegaat op vakantie

Zorg en begeleiding reizen mee

Vakantie, maar dan anders

'Wat wil jij dit jaar?', vraag ik hem, als Peter en ik na een warme zomerdag nog even buiten zitten. Vakantie. Het is elk jaar weer een puzzel.

Want vakantie met een zorgintensief kind is niet zomaar vakantie. De zorg en begeleiding reizen gewoon mee. En misschien vragen ze zelfs nog wel iets meer van je, juist omdat de vertrouwde structuur wegvalt. We hebben al veel geprobeerd.

Verschillende vakanties met z’n vieren. Tot ik op een gegeven moment, volledig uitgeteld en een beetje wanhopig, zei: dit trek ik niet meer.

Aangepaste camping

We gingen eens naar Parc de la Brenne, een aangepaste camping met animatie voor kinderen die extra zorg of begeleiding nodig hebben. Een fantastisch concept, waarbij je als ouder tijdens de activiteiten even je handen vrij hebt.

Maar daarbuiten was het voor ons juist éxtra hard werken. Een tent heeft tenslotte geen deur met een slot. En voor een prikkelzoekend kind als Roos betekent dat: voortdurend alert zijn. Voor haar was het veel.

Voor ons ook.Vorig jaar probeerden we iets anders. We gingen zonder haar een paar dagen naar Duitsland. Met pijn in mijn buik, want hoe is vakantie als je kind er niet bij is? Ook dat bleek niet helemaal ons antwoord.

Vakantie met een gouden randje

En toen vonden we dit jaar iets wat wél werkte.

Een heerlijk appartement in de meivakantie, met zwembad maar zonder de drukte van een vakantiepark. Geen animatieteam, geen volle terrassen, geen constante stroom van prikkels. Gewoon: wij.

We bepaalden zelf wanneer we iets ondernamen en wanneer we op de bank bleven hangen. We konden de prikkels opzoeken als we daar zin in hadden, maar ons ook weer terugtrekken. En wat was het heerlijk om zelf óók een beetje vakantiegevoel te hebben.

Dit past bij ons. Het voelde als een overwinning. En misschien nog wel belangrijker: het gaf vertrouwen voor de toekomst. Een vakantie met een gouden randje.

Rust en ruimte om ons heen

Dus toen we deze zomer opnieuw gingen nadenken, wisten we beter waar we naar moesten zoeken. We omzeilden de drukte en kozen voor een midweek op een woonboot in zonnig Friesland. Spelen in en om het water. Een dagje varen. Lekker uit eten.

Maar vooral: rust en ruimte om ons heen. Een plek waar wij zelf kunnen bepalen wat we doen. Waar we leuke dingen kunnen ondernemen, maar ons ook makkelijk kunnen terugtrekken.

En dat maakt verschil. Want intensief is het nog steeds. Je laat moeilijk verstaanbaar gedrag, autisme en een klein raampje voor prikkels natuurlijk niet thuis. Ook op vakantie bieden we veel begeleiding. Elke dag opnieuw. En wij slapen niet gezellig samen in één bed, maar ieder bij een kind.

Vakantie hoeft niet zorgvrij te zijn

Het is aanpassen. Maar gek genoeg: alles went. Wat vooral scheelt, is dat we niet continu ‘aan’ hoeven te staan. Er is meer rust. Meer ruimte. Minder alertheid. En daardoor kunnen wij soms ook gewoon even genieten.

Misschien is dat wel de grootste ontdekking van de afgelopen jaren: vakantie hoeft niet zorgvrij te zijn om vakantie te voelen. Het hoeft alleen maar een plek en een vorm te zijn waarin de zorg niet álles overneemt. En soms betekent dat ook dat we het anders organiseren.

Ook apart op een paar dagen weg

Deze zomer gaan Peter en ik daarom nog twee nachtjes samen weg. Even met z’n tweeën. Geen zorg, geen planning rondom kinderen, geen voortdurende alertheid. Gewoon samen.

Dat kan omdat Roos deze zomervakantie twee keer drie nachten gaat logeren bij de logeeropvang. Zij leuke dingen doen, wij qualitytime. Even écht een mini-vakantie. En Sam? Die mag lekker bij opa en oma slapen. Ook voor hem een feestje.

Het blijft passen en meten. Schuiven. Plannen. Proberen. Soms iets wat tegenvalt en soms iets waarvan je denkt: ja, dit is het. Maar we weten steeds beter wat voor ons werkt.

Niet de perfecte vakantie. Niet de vakantie zoals anderen die misschien voor zich zien. Maar een vakantie die past bij óns gezin.

Beetje bij beetje.
Stapje voor stapje.
En misschien is dat uiteindelijk ook gewoon vakantie.