~

Het is maar net door welke bril je naar de wereld kijkt. Of je oordeelt of verwondert.

Karlijn en Oskar zijn de ouders van Cato, Ted en Lies. Lies heeft het syndroom van Down. Samen vormen ze een lekker druk en niet-alledaags gezin. Karlijn blogt regelmatig over alles wat zij meemaakt.

Wanneer Karlijn zit te werken op een terras ziet ze een schouwspel dat gaat over oordelen, inclusie en mogen zijn wie je bent. Een inspiratiebron voor haar blog.

Werken op terras

Die is te laat…

Even een korte situatie-schets: ik zit op het terras van het fijne koffiebarretje bij mijn praktijkruimte om de hoek. Eens in de zoveel tijd gun ik mezelf een lekkere lunch, want die hebben ze hier op deze fijne plek in Nijmegen. Vandaag schijnt de zon uitbundig, dus vandaag is zo’n dag en trakteer ik mezelf. Laptopje mee, zodat ik ook kan werken. Het praktische met het aangename combineren, zeg maar.

Al nippend aan mijn verse gember thee, hoor ik hem al aankomen. Een wandelmars-liedje schalt over straat, zo het terras op. Net als iedere week (misschien wel iedere dag trouwens…) loopt meneer met ferme tred, gehuld in een complete legeroutfit, met bijpassend groen hoedje, de straat over. Het Nederlands vlaggetje dat achter in zijn rugzak zit gestoken, wappert vrolijk achter hem aan. Ik word vrolijk van deze man die op leeftijd is, maar nog super vitaal oogt, duidelijk fan is van de Nijmeegse Vierdaags en met heel veel plezier, in zijn eigen ritme de straten van Nijmegen bewandelt.

Met een lach op mijn gezicht geef ik hem een klein zwaaitje, als een soort van aanmoediging of zo, ik weet eigenlijk ook niet waarom ik dat doe. Maar ik zwaai. En hij geeft me een klein, bijna onzichtbaar knikje, en loopt dan weer door, een nieuw couplet inzettend. “Mars, twee – drie – vier…” en weg is hij.

De dames aan het tafeltje voor mij kijken hem ook na. En dan komt ie: 'Nou, die is mooi te laat. Die denkt zeker dat ie de Vierdaagse aan het lopen is… arme man'.

Een opmerking die vast niet zo bedoeld is, maar die mij raakt. Het verwondert me, dat er blijkbaar zo’n verschil kan zitten in hoe je naar de wereld om je heen kijkt. Waar ik plezier, vitaliteit, levenslust en autonomie zie, ziet zij blijkbaar iemand die 'te laat is'. Zij ziet iemand die medelijden opwekt en een 'arme man' is.

Tegelijkertijd vraag ik me af waarom deze ogenschijnlijk terloopse opmerking mij nou zo raakt. Het zijn precies dít soort opmerkingen die maken dat het als ouder van een meisje met downsyndroom dat a-typisch ontwikkelt, niet altijd makkelijk is, om haar gelijke kansen te bieden. Dat één blik vaak al goed is voor vooroordelen, aannames en stigmatisering.

Die maken dat ik, en vele ouders met mij, moeten knokken voor gelijke behandeling bij een ongelijke benadering. Dat het glas vaak eerst half leeg is, zelfs al is het half- of helemaal vol. Dat ze al 10-0 achter staat, voordat de wedstrijd überhaupt begonnen is. Dat ze mij nodig heeft als haar woordvoerder, om een stap te kunnen zetten naar verbinding met de wereld om haar heen. En tegelijkertijd haar zelfstandigheid mag gaan ontwikkelen. Niet altijd even makkelijk, kan ik je zeggen.

Het is maar net door welke bril je kijkt naar die wereld. Of je oordeelt of verwondert.

Of je denkt in zwart wit of in alle kleuren van de regenboog. Of je het een wel mag vinden en het ander niet. Of dat het er allemaal mag zijn. Het besef en de realisatie dat je als mens per definitie met een bevooroordeelde blik naar de wereld om je heen kijkt, is een eerste stap in de richting van een inclusievere samenleving.

Herkenning en erkenning is hierbij heel belangrijk. Om je eigen verdriet zuiver aan te kunnen kijken. Om te beseffen dat schuldgevoelens en schaamte er mogen zijn. Dat je mag rouwen om het kind dat je wenste, maar niet kreeg. Dat je mag rouwen om het afscheid nemen van het beeld dat je van jezelf had als ouder, als mens. Dat immense liefde en immens verdriet naast elkaar bestaan. Dat je ondanks het feit dat de zorgen om je kind het ouderschap soms ontzettend zwaar maken, maar dat je je kind voor geen goud had willen missen, of niet geboren had laten worden, of misschien ook wel. Dat het niet of/of is, maar én/én.

Karlijn Migo-Merx is therapeut en heeft zich gespecialiseerd in het begeleiden van ouders van kinderen met een beperking. Meer over Karlijn vind je op haar website Down my Tribe.

Voor Sophi verzorgt Karlijn binnenkort twee webinars, die je gratis kunt bijwonen. Meer informatie en aanmelden kan via deze link.

Meer Sophi?

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief en ontvang maandelijks
de nieuwste inspirerende verhalen in je mailbox!

Reacties

Alle reacties lezen?

Log in en lees reacties van anderen. Stel vragen aan de redactie, geef likes en praat mee over de geschreven blogs en artikelen.

Heb je al een account? Inloggen

Wat vind je van dit artikel?


Meld je aan voor onze nieuwsbrief

Foto homepage
~