Je had het ons ook gewoon kunnen vragen

‘Deze column gaat over ons’

Onlangs kreeg ik een column doorgestuurd. Ik begon te lezen en na een paar alinea's dacht ik ineens: verhip dit gaat over ons.

De column beschrijft een gezin dat op een kleine camping in Frankrijk verblijft. Iedere dag zou er een meisje een half uur lang hard “brullen”. Het ging door merg en been en was haast onmenselijk als een wolf. De hele camping zou stilvallen. Mensen vroegen zich af wat er aan de hand was en voelden zich rot. Uiteindelijk ging iemand stiekem kijken en bleek het "gewoon een meisje" te zijn.

Terwijl ik verder las, dacht ik maar één ding. Je had het ons ook gewoon kunnen vragen.

Anna Sophie uit zich met hard geluid

Wij reizen graag met ons gezin. Zodra het kan, pakken we de caravan en trekken we eropuit. Kleine campings, veel rust, een andere omgeving. We houden van die manier van vakantie vieren. Samen zijn, weinig moeten en vooral genieten van elkaar.

We hebben drie kinderen. Onze dochter Anna Sophie is 13 jaar en heeft een meervoudige beperking. Ze kan niet praten en niet lopen. Soms uit ze zich even met geluid. Heel hard geluid.

Voor iemand die haar niet kent, kan dat heftig zijn. Zelfs voor ons is het soms intens. Maar voor Anna is het haar manier om spanning kwijt te raken, om zich te uiten of zichzelf te reguleren.

Welke boodschap geven we onze kinderen mee?

Dat hoef je als campingbuur niet te weten. Je hoeft ook niet meteen te begrijpen waarom ze dat doet. Maar je kunt het wel vragen. En dat is wat mij na het lezen van die column het meest bezighield. Wat mij raakte, was dat er blijkbaar wel een verhaal over haar ontstond op een grote site voor ouders, zonder dat iemand ooit een vraag stelde.

Het kijken en staren kennen wij inmiddels wel. Net als het snel wegkijken zodra wij terugkijken. Mensen proberen te begrijpen wat er aan de hand is, maar doen dat vaak op afstand.

En dan vraag ik me soms af welke boodschap we daarmee aan onze kinderen meegeven. Leren we hen nieuwsgierig te zijn naar mensen die anders zijn? Of leren we hen vooral om van een afstandje te kijken, te staren en zelf een verhaal in te vullen?

Op pad met ons gezin en alles wat daarbij hoort

Toen ik de column van deze moeder met onze kinderen besprak, was hun reactie eigenlijk heel eenvoudig. "Waarom hebben die mensen het niet gewoon gevraagd?"

Ik moest glimlachen. Omdat zij precies benoemden wat ik zelf ook dacht. Stel je voor dat je even naar ons toe was gekomen. "Hoi, we horen jullie dochter regelmatig. Gaat het goed met haar?"

Dan hadden wij gewoon verteld wie Anna Sophie is. Misschien was het geluid dan niet minder hard geweest. Maar het was waarschijnlijk wel minder onbekend. Wij zijn niet op pad met een probleem dat opgelost moet worden. Wij zijn op pad met ons gezin. Met al onze kinderen, met alles wat daarbij hoort.

Achter het geluid zit een meisje van 13

Onze dochter maakt soms veel geluid. Dat hoort bij haar. Net zoals een peuter soms een uur lang ontroostbaar kan huilen. Een baby 's nachts wakker wordt. Of een puber stampvoetend over de camping loopt omdat hij zijn zin niet krijgt.

Het hoort allemaal bij vakantie vieren met kinderen. Alleen ziet ons gezin er misschien net iets anders uit. Achter het geluid zit een meisje van 13. Een zus. Een dochter. Een kind dat, net als ieder ander kind, gewoon mee wil op vakantie met haar gezin. Een kind dat bovendien sinds kort in de puberteit zit. Ondanks haar beperkingen.

Misschien was het verhaal heel anders geworden als er één simpele vraag was gesteld. 'Gaat het met haar?'

Dan had je haar misschien niet alleen gehoord. Dan had je haar ook even kunnen leren kennen en was er vast een heel andere column uitgerold bij deze moeder én bij mij.