Mama-zoontijd in de Vallei: midweek weg met zorgintensieve zoon Nathan

Een verlangen dat bleef liggen

Al een tijdje was het verlangen er om samen met onze zoon een midweek weg te gaan. Gewoon even met z’n tweeën en niemand die zich dan met ons bemoeide. Verder nergens rekening mee hoeven te houden. Maar ja, hoe ga je dat aanpakken?

En als er wat gebeurt? Dan ben ik wel alleen. En ik heb ook geen vervoer, want we moeten gebracht en gehaald worden. Dit omdat je nooit met Nathan alleen onderweg kunt zijn, want stel dat hij zich verslikt, dat zou levensgevaarlijk zijn. En al helemaal op de snelweg.

Dus ik zag overal beren op de weg en ik stopte het verlangen steeds maar weer weg. Want ja, het was nou eenmaal niet te overzien.

Een zetje in de goede richting

Tot wij afgelopen juni op vakantie waren in onze geliefde Vallei in Valkenburg. Hier komen we zo graag en hier komen we ook altijd allemaal zo tot rust. Dit is echt ons plekje.

En toen we bij de bus waren om naar huis te gaan, zei ik tegen de manager: ‘Ik zou zo graag eens een midweek met Nathan samen komen, maar dat gaat niet.’ Ze vroeg: ‘Wat houdt je tegen?’ Ik benoemde alles wat me zou tegenhouden. Maar zij had overal een antwoord op. Als ik echt iets nodig zou hebben? Dan zou een van hen dit voor mij halen. En er is altijd iemand aanwezig, dus ik zou altijd het noodnummer van daar kunnen bellen.

Eenmaal thuis zei Nathan zelf: ‘Ik wil naar de Vallei.’ En ik zei: ‘Ja, jongen, mama wil ook graag weer terug.’ Toen zei mijn man: ‘Dan ga je het toch plannen dat je samen gaat.’ We waren nog geen week thuis en we hadden de volgende vakantie voor saampjes al geboekt. We keken er allebei zo naar uit. Nathan zelf zei vrijwel dagelijks op zijn oogbesturingscomputer: ‘Ik wil naar de Vallei.’ En hij benoemde wat hij allemaal samen met mama wilde gaan doen. De laatste weken waren dolle pret. Alle voorbereidingen deden we samen. Dat was al zo fijn.

We voelden ons meteen weer thuis

En toen we eenmaal bij de Vallei aankwamen, voelden we ons gelijk weer thuis. We pakten samen uit, Nathan vanuit zijn stoel dan natuurlijk, maar dat noemen we ook samen. Hij heeft alle dagen zo genoten. En ik niet minder. En toen hij donderdag begreep dat hij de dag erna weer naar huis zou moeten, was hij het daar niet mee eens. En toen papa hem kwam ophalen, toen keek hij weg. Het was nog te fijn. En of hij het nog een keer wilde? Ja, natuurlijk!

Genieten van de simpele dingen

Het samen genieten van de simpele dingen. De deur zelf opendoen met de knop gaf de hele week veel pret. Het wandelen, het douchen, de was doen, samen koken, het samen de hele dag een beetje aan tutten. Nee, uitrusten zat er niet bij, want Nathan is graag samen bezig. Maar dat was ook niet de insteek van de vakantie. Als je uit wilt rusten, moet je niet met je zorgintensieve kind samen op vakantie gaan. Want het betekent wel dat je alle zorg zelf moet geven. En alle handelingen zelf moet doen. Maar juist dat vond ik zo fijn. Vooral omdat we met niemand rekening hoefden te houden en alles op onze eigen tijd en manier gedaan kon worden.

Momenten om te koesteren

Wij vinden het samen voor herhaling vatbaar. Je bent zo vaak druk met van alles en nog wat, dat soms de zorg snel geleverd moet worden. En het is soms zo fijn en belangrijk om te vertragen. Om bewust stil te staan bij de mooie momenten. En tijd samen, dat krijg je later nooit meer terug.

En zo kijk ik terug op dit midweekje weg. Al die momenten zitten in mijn hart en daar gaat het niet meer uit. Ik bewaar ze en ik koester ze.