Reizen met zorg blijft spannend en toch gaan we

Klaar voor de grote reis

Het is vrijdag.

Over een paar uur vertrekken we voor onze grote reis. Eigenlijk kijken we hier al het hele jaar naar uit. Sterker nog, voor ons begon het kampeerseizoen al in maart. Bijna ieder weekend waren we op onze vaste seizoensplek te vinden en nu is het eindelijk tijd voor de klapper van het jaar.

Er kan altijd iets gebeuren

Vier weken onderweg. Iedere paar dagen een stukje verder. Kleine campings, veel groen, een meer of riviertje voor de jongens, een fijne plek voor Anna en vooral niet te veel haast en herrie. De route ligt grotendeels al vast. Sinds een paar jaar stippelen we onze reis in december uit en boeken we de campings alvast. Zo weten we zeker dat er plek is en vaak zijn ook de mooiste plekjes nog beschikbaar. En loopt het anders? Dan loopt het anders. Dat hebben we inmiddels wel geleerd.

Toch voelen de weken voor het vertrek ieder jaar weer een beetje spannend. Zelfs nu we dit jaar geen zes weken gaan maar 'maar' vier. De spanning zit niet in het inpakken of de reis zelf. Reizen is inmiddels zo vertrouwd geworden dat we de caravan bijna blind kunnen inpakken. Maar juist omdat er in een gezin als het onze altijd iets kan gebeuren waardoor de plannen ineens op losse schroeven komen te staan.

Zorgen rondom hond Pip

En natuurlijk gebeurde dat ook dit jaar.

Ik was zo blij dat de kinderen gezond en wel aan hun vakantie begonnen. School klaar. Opvang klaar. Iedereen fit. Klaar voor weken buiten leven.

Tot onze hond Pip betrokken raakte bij een vervelend incident en ineens medische zorg nodig had. Daar sta je dan. Niet alleen met een zorgplan voor Anna, maar ook met een hond die voorlopig dagelijkse verzorging nodig heeft. Vanochtend zaten we daarom eerst nog bij de dierenarts om het behandelplan door te spreken, voordat we straks de caravan achter de auto hangen. Gelukkig is de medische zorg voor dieren in Frankrijk net zo goed als in Nederland. En kosten maken we toch al. En Pip wil niets liever dan bij ons zijn, is gelukkig gek op autorijden en ligt in de gekoelde caravan met airco beter te slapen dan thuis.

Altijd aan staan

En toch schiet de gedachte door m'n hoofd: kunnen we wel gaan? Ik denk dat veel zorgintensieve gezinnen dat ook herkennen. Er hoeft maar iets te gebeuren en je zorgvuldig opgebouwde planning wankelt.

En toch... Toch vertrekken wij. Omdat het reizen ons als gezin zoveel brengt. Thuis draait Anna B.V. zeven dagen per week. Werk, school, zorgverleners, telefoontjes, PGB-roosters, afspraken en alles wat tussendoor geregeld moet worden. We staan eigenlijk altijd aan.

Regelmodus blijft thuis

Op vakantie verandert dat.

De intensieve zorg voor Anna gaat natuurlijk gewoon mee. De zorg is zelfs zwaarder zonder hulpmiddelen en alles moet precies volgens haar structuur. Je ziet het niet als buitenstaander, maar alles wat we doen is volgens een vaste structuur wat prettig is voor Anna.

Maar de regelmodus blijft thuis. Ineens bestaat een dag uit heel andere dingen. Samen ontbijten voor de caravan. De jongens die al vroeg op pad gaan. Even met Anna een rondje over de camping lopen. Samen afwassen. Een stukje rijden zonder haast. Een nieuwe camping ontdekken. Het zijn juist die simpele dingen waar we thuis veel te weinig aan toekomen.

Tijd voor elkaar

En misschien voelt de zorg onderweg daarom ergens ook wel lichter. Omdat we alle tijd hebben voor haar. Als Anna onrustig is, lopen we gewoon nog een rondje. Als het ergens niet lukt, zoeken we een andere oplossing. We improviseren. Eigenlijk doen we dat al jaren.

Dus, over een paar uur vertrekken we. Met drie kinderen, twee honden, een caravan en ongetwijfeld weer iets wat we vergeten zijn. Een huis wat niet helemaal schoon is achterlatend. Maar vooral met heel veel zin.

Want hoe spannend de laatste dagen soms ook zijn, de reis geeft ons ieder jaar weer precies waar we thuis zo naar verlangen.

Tijd. Voor elkaar. Samen