Het perfecte plaatje dat nooit het mijne werd

Spontane acties en vier kinderen

Vroeger zag ik mijn ‘perfecte plaatje’ voor me. Het liefst vier kinderen. Mijn baan als (kinder)verpleegkundige. Een goede vrouw, moeder, vriendin en medemens zijn. Zo iemand die je bij alles in de gaten houdt, oog voor je heeft en je ziet.

Iemand die vooral van spontane acties houdt, zoals etentjes bij ons thuis aan een lange, gedekte tafel. Een borrel? Geen probleem! Het huis mag vol.

Hoe moest een derde kindje inpassen?

Jaren later blijkt het perfecte plaatje dat ik voor ogen had, niet het mijne. Voor veel anderen wel. Ogenschijnlijk heel makkelijk. Makkelijke bevallingen. En ja, ‘zwanger zijn was niet mijn hobby’, maar alle fases gaan over het algemeen makkelijk. En vooral belangrijk: de fases zijn tijdelijk. Het zijn écht fases, want ze gaan voorbij.

Na de zwangerschap van onze Ive heb ik nooit meer het lef gehad, of in ieder geval niet tegelijkertijd, om voor een derde zwangerschap te gaan. Hoe moesten we het inpassen in de zorg van elke dag?

Ive zal nooit zelfstandig zijn

En nu, jaren later. Allang uit de eerste fases, zitten we in de fase van de puberteit. Hoewel bij Ive de fase van ‘Ik ben 2 en ik zeg nee’ nog steeds dagvullend is. De luiers van baby's zijn de incontinentiematten van jou en mij als we heel oud mogen worden. De spontane borrels zijn er niet. Want: te veel prikkels.

En misschien ontlopen mensen ons ook wel, denk ik soms. Want ja… wat moet je met Ive? Wat kun je haar vragen of tegen haar zeggen? De spontane uitjes, omdat ‘onze kinderen heerlijk zelfstandig worden’; die fase komt niet bij Ive. Ze zal nooit zelfstandig zijn.

Rauw, diep en leegzuigend

Ik moet denken aan zestien jaar geleden. Toen er werd uitgelegd hoe het zat met de chromosomen van Ive en wat daarbij komt kijken. Of kán komen kijken. Tot nu toe zijn we gezegend dat het monster epilepsie er niet is. Net als hart-, nier- of heupafwijkingen.

Maar wat betreft gedrag? Ik weet nu hoe dat voelt. Zoals het op papier staat. Rauw. Diep. Leegzuigend. En allesomvattend. Dat dagen er niet spannend uitzien. En ook niet anders zijn dan jaren geleden. En soms… is in de achteruitkijkspiegel kijken naar die jonge vrouw van zestien jaar geleden enorm pijnlijk.