Het voelt weer als iets waarvoor we moeten vechten

Op zoek naar een parkeerplek

Op 3 januari of met Pasen naar IKEA gaan is natuurlijk geen briljant idee. Op een zaterdag al helemaal niet. Maar ja, ook wij, een zorgintensief gezin, hebben soms het idee dat we iets nodig hebben. Iets wat gewoon even gehaald moet worden. Dus rijden we, tegen beter weten in, het IKEA-terrein op met onze rolstoelbus.

Al bij aankomst voel ik de spanning. Hoe druk is het? Gaat Anna het aankunnen? En krijgen we überhaupt een parkeerplek?

Onze rolstoelbus kan alleen op de begane grond staan. De verdiepingen zijn geen optie. Er hangt een maximale hoogtebalk. Beneden is het druk. En de invalideplekken beneden hebben we echt nodig, omdat de andere plekken simpelweg te smal zijn.

Hier klopt iets niet

Ik zie het meteen: alles bezet. Maar als ik beter kijk, klopt het niet. Een bestelbus zonder invalide parkeerkaart. Een kleine auto zonder kaart. En dan, net als er een plek vrijkomt, rijdt er een Porsche zonder aarzelen in.

Ik kijk nog een keer goed. Geen invalidekaart zichtbaar achter de voorruit. Terwijl hij de plek indraait, spring ik uit onze rolstoelbus. Nog voordat hij stil staat, ga ik op de plek staan.

Er gebeurt iets in mij. Mijn hart bonkt. Ik gebaar, wijs, probeer duidelijk te maken dat deze plek niet voor hem is. Maar hij rijdt niet weg. Alsof het de normaalste zaak van de wereld is.

Mijn stress verandert in boosheid

Op dat moment pak ik mijn telefoon. Ik begin het te filmen. Ik voel inmiddels zo’n ongelooflijke woede en onbegrip. Binnen een paar seconden ben ik veranderd in iemand die ik liever niet ben.

Pas dan rijdt hij weg.

Achteraf weet ik dat het geen rationele reactie was. Dit was stress die omslaat in boosheid.

En toch bleef het hangen.

Niet door wat er gebeurde, maar door wat het raakte. Want voor ons is niets vanzelfsprekend. Alles kost meer moeite, meer tijd, meer energie. Uitstappen, ruimte nodig hebben, plannen, rekening houden met prikkels. En juist de plekken die daarvoor zijn, worden soms gewoon ingenomen door mensen zonder invalidekaart.

Het voelt als vechten

Dat raakt. Omdat het voelt als weer iets waar je voor moet vechten. En dat gevoel herkennen veel ouders van kinderen met een beperking. Je staat vaker op scherp. Omdat je weet hoeveel er al gevraagd wordt.

En natuurlijk niet alleen een parkeerplek, maar ook in de zorg. Je probeert iets geregeld te krijgen, legt uit wat nodig is, maar dat past dan niet in het systeem. En dus moet je weer uitleggen. Het voelt als “vechten” voor iets wat eigenlijk vanzelfsprekend zou moeten zijn.

Het moment op de parkeerplek raakt aan iets groters. Aan onrecht. Aan machteloosheid. Aan alles wat zich soms opstapelt.

En voor je het weet, blijf je erin hangen.

Dit incident is inmiddels drie maanden geleden. En toch kwam het weer terug toen ik het boek Let Them van Mel Robbins las. De gedachte is simpel: laat mensen doen wat ze doen. Niet omdat het oké is, maar omdat je geen controle hebt over hun gedrag.

De vraag is: wat doe je daarna? Hoe lang draag je het mee? Hoeveel ruimte geef je het? Want daar zit wel invloed.

Laat ze

Ik merk dat ik het anders wil. Dat ik mijn aandacht liever richt op wat wel goed gaat. Op de mensen die ruimte maken. Op de momenten waarop het wel lukt. Op de kleine dingen die helpen.

Omdat dat is wat ik wil versterken.

Deze column schrijven is daarom ook zoeken. Want de boosheid mag er zijn. Maar ik wil er niet in blijven hangen.

Dus ja, laat ze. Laat mensen onhandig, egoïstisch of onwetend zijn.

Maar laat mij daarna niet achter met die spanning.

Leren loslaten dus. Niet omdat het onrecht verdwijnt, maar omdat je als zorgouder verder wil. Met meer ruimte. Letterlijk en figuurlijk.

En misschien helpt het als we wat vaker laten zien wat wel goed gaat. Omdat dat uiteindelijk is wat blijft hangen. En wat misschien net het verschil maakt voor iemand anders.