Rocky road als passende metafoor

Persoonlijk blog / Karlijn Migo-Merx

Zo, de ballen zijn weer afgestoft en opgeborgen. De kerstboom is vriendelijk bedankt voor de gezelligheid en ligt voor op het grasveldje om opgehaald te worden (zeg me dat ik niet de enige ben die het zielig vindt voor zo’n boom, die na wekenlange trouwe dienst ineens als grofvuil aan de straat wordt gezet…)

Op het moment dat ik dit blog schrijf, sneeuwt het buiten flink. De aarde is onder een zacht wit laagje verborgen. En dat voelt eigenlijk heel passend. Terwijl de hele wereld weer lijkt op te starten, merk ik dat ik juist de beweging naar binnen wil maken. Onder een zacht wit dekentje wil kruipen. Rusten. Opladen voor wat het nieuwe jaar gaat brengen.

Behoefte aan rust

De goede voornemens, sportschoolaanbiedingen en bijbehorende intenties vliegen mij om de oren vliegen, maar passen totaal niet bij hoe ik me voel.

Want zeg nou eerlijk: dat opladen lukt toch zelden in de kerstvakantie. Zeker niet als ouder van een zorgintensief kind. Vakantie betekent dan vaak allesbehalve opladen. Het vaste ritme valt weg, dagen lopen anders dan anders en de prikkels stapelen zich op. De gezelligheid, de drukte, het afwijken van wat vertrouwd is, maakt dat je kind sneller overprikkeld raakt. En jij dus ook. Wat bedoeld is als rust, vraagt ineens juist extra alertheid, aanpassing en uithoudingsvermogen.

Een turbulente afsluiting

Dit jaar voelde het extra wrang.
Want waar het jaar bijna afgerond leek, bleek het venijn toch echt in de staart te zitten.

In de laatste weken van het jaar werd Lies flink ziek. Zó ziek dat ze ineens in elkaar zakte en met de ambulance naar het ziekenhuis moest. De angst die dan door je lijf giert, is rauw en ongefilterd. Uiteindelijk bleek het ‘maar’ Influenza A te zijn. Relatief onschuldig. En rationeel gezien klopt dat. Maar de schrik zat er bij ons allemaal weer goed in. Dit soort momenten trekken oude lagen open. En herinneren hoe kwetsbaar alles is, en hoe het met een kind als Lies nooit een simpel griepje is, maar altijd grilliger verloopt.

Alsof dat nog niet genoeg was, moesten we ook afscheid nemen van een prachtig meisje van vijf jaar. De dochter van een mede D-mama.
Een begrafenis is nooit makkelijk. Maar afscheid nemen van een kind is van een andere orde. Dat raakt aan alles. Aan intens verdriet, aan boosheid, aan de onmacht. En ook aan die stille angst die je liever niet te vaak aankijkt, omdat hij anders te groot wordt om mee te leven.

Rouw als onderdeel van de reis

Met Kerst maakte ik onder andere 'Rocky Road' als onderdeel van het toetje. Chocolade, marshmallows, noten, koekjes. Alles door elkaar. Zoet en zout, zacht en stevig, maar ook lekker rommelig en gelaagd.
Achteraf gezien voelde het als een treffende metafoor, voor die laatste maand van het jaar. Maar eigenlijk ook voor de weg die we lopen als ouders van zorgintensieve kinderen. Geen strak geplaveid pad. Geen rechte lijn. Maar een weg vol hobbels, onverwachte afslagen en laagjes in geraaktheid. Het is niet of-of, maar en-en, en dan alles door elkaar.

En op die weg reist rouw altijd mee. Soms luid en zichtbaar, soms stil op de achtergrond. Rouw om wat er niet is. Om wat anders liep dan gehoopt. Om het leven dat je je ooit voorstelde. Dat noemen we ook wel levend verlies: rouw die niet afsluit, maar steeds opnieuw verschijnt. In kleine momenten. In grote schrik. In afscheid nemen, terwijl het leven doorgaat.

Misschien is dit ook wel precies waarom het voor mij voelt dat dit níet de tijd van het jaar is om met nieuwe voornemens te beginnen. Of om grootse plannen te lanceren. Als je naar de natuur kijkt, zie je dat alles nog in diepe rust is. Nu zelfs letterlijk, onder een laagje zacht wit bedolven. De aarde trekt zich terug, spaart haar energie, houdt zich stil. Geen groei. Geen bloei. Geen haast. Winterslaap, waar onder de oppervlakte van alles ligt te wachten om over een tijdje naar boven te komen, om tot bloei te komen.

De tijd om te knallen komt wel weer...

Het voelt voor mij dan ook veel passender om dat voorbeeld te volgen. De plannen die er heus wel zijn, mogen nog even blijven sudderen. Pruttelen op een laag pitje. Van meerdere kanten bekeken worden. Zonder haast. Zonder druk. Niet meteen naar buiten gebracht te hoeven worden in de vorm van goede voornemens of beloften aan mezelf. Die tijd komt wel weer. Als het licht weer toeneemt. Als er voorzichtig iets begint te bewegen onder de oppervlakte.

Voor nu is het genoeg om te rusten. Om naar binnen te keren. En om deze 'rocky road' even te nemen zoals hij is, zonder hem direct glad te willen strijken.

Dat is voor nu meer dan genoeg.

Op 20 januari geef ik een lezing voor Stichting Liz over Levend Verlies. Stichting Liz heeft haar deuren opengezet voor mensen uit mijn netwerk om gratis aan te sluiten.

Wil je er ook bij zijn? Dat kan. Kijk voor meer informatie op: www.downmytribe.nl/agenda/