Omgaan met de eenzaamheid als ouder van een kind met een beperking

Geschreven door Germa de Bruijn

Germa is moeder van Ive. Ive heeft een verstandelijke beperking. Ze schrijft regelmatig over haar leven met Ive. Dit keer gaat het over liefde, machteloosheid, balans zoeken en de keuze om steeds opnieuw te kiezen voor rust en verbinding.

Laten zien van de realiteit

De rauwheid van gedrag. Soms wil ik het delen. Om te laten zien hoe enorm heftig dat is. Wat maakt dat ik soms om 10.00 uur ’s morgens al geen energie meer heb. Of waarom ik op kan zien tegen verjaardagen, terwijl ik er juist ook heel erg van houd. Maar dat de energie, of de ‘wat als Ive dit of dat doet’, me soms overmant.

En dat deel ik niet om medelijden te krijgen. Maar om me minder eenzaam te voelen. En om de realiteit te laten zien. Hoe concreet het is. Hoe het voelt. Maar ook dat laatste is een utopie, want hoe kun je dit overbrengen?

Schaamte en machteloosheid

En dat is soms zo enorm eenzaam. Tussen alle lieve mensen om me heen.

En soms wil ik de gordijnen dicht. Mij terugtrekken in de bubbel van ons thuis. Wil ik niet laten zien hoeveel pijn het doet. Als je je kind niet kunt bereiken, omdat het leven haar overmant. Omdat haar emoties er zo rauw uitkomen…

Dan wil ik niet laten zien hoe dat eruitziet. Schaam ik me. En voelt het zo machteloos... Het doet zo’n pijn om je kind met z'n tweeën, haar vader en moeder, vast te houden. Dat je elkaar aankijkt. Ons grote moppie… Zo weerloos. Zoveel emotie. Er zijn zoveel signalen gemist, of genegeerd, de afgelopen dag. Door ons. Door omstanders. En die rekening is zo mega pijnlijk. Dit is allesbehalve wat je wilt.

Balans houden: enorme weegschaal

Maar het is soms de keiharde realiteit. En bijna dagelijks een deel ervan. Want gelukkig: die enorme excessen, zoals ik hierboven omschrijf, zijn er gelukkig niet altijd. Maar nu er zoveel veranderd is in Ives dagen, komen deze momenten weer vaker voor. Het is harder werken voor iedereen, met Ive daarin voorop.

Daarin is het proberen de balans te behouden door zelf ook wat ontspanning te zoeken en jezelf niet dicht te zetten met allerlei afspraken. Niet opsluiten en niet vluchten. Het is soms een enorme weegschaal. Tussen rust en regelmaat, en de interne ik: spontaniteit en léven.

Om weer bij meer léven en ruimte voor spontaniteit te komen, bouwen we meer een bubbel. Meer naar binnen. Rust. Regelmaat. Om Ive op te laden en weerbaarder te maken voor een nieuwe dag. Morgen is weer een nieuwe dag.