Ondanks dat Noortje de drukte van feestjes niet prettig vindt, steelt ze toch de show

Van Noortje moet elk feestje gevierd worden

Mijn verjaardag viel dit jaar op een woensdag, dus vierden we het op zondag. Voorheen vierde ik mijn verjaardag vaak helemaal niet, maar voor Noor gaat die vlieger niet op.

Elk feestje moet gevierd worden en gelijk heeft ze ook. De ‘feestpicto’ hangt bij de zondag, maar Noortje weet die woensdag heel goed dat mama jarig is. Terwijl we bezig zijn met het ontbijt, zet ze een houten kinderkrukje midden in de woonkamer. Ze pakt een blauwe plaid van de bank, gaat op het krukje zitten en gooit de plaid over zichzelf heen. We hebben niet helemaal door wat de bedoeling is, maar Noor helpt ons door het hardop te benoemen. “Nu moeten papa en mama gaan zoeken als cadeautje voor mama” komt het onder de plaid vandaan.

Mijn man en ik kijken elkaar met pretogen aan en ik begin: ‘Papa, heb jij gezien waar Noortje is? Nee, niet gezien” antwoordt hij, “ze was hier net nog in de keuken”. Er klink gegiechel vanonder de plaid. Ik loop erop af en zeg: “hé, wat is dit nou?” Ik raak haar gezicht voorzichtig aan en Noor begint steeds harder te lachen. Papa gaat aan de andere kant staan en we pakken ieder een punt van de plaid. We tellen tot drie en trekken dan de plaid van haar weg. “Taadaa”, zegt Noor als in een echte goochelshow. “Mama, ik ben prinses Noortje, aangenaam. Als verrassing voor je verjaardag”. Ze maakt een diepe buiging met haar arm voor haar buik, als een heuse artiest. Ik smelt en vertel haar dat dit het mooiste, liefste en meest originele cadeau is, wat ik ooit heb gehad. We doen een dikke gezinsknuffel en gaan dan verder met de ochtendroutine.

Noortje wil de taart met kaarsjes dragen

Die zondag begint, zoals gewoonlijk, met zwemmen met papa, maar daarna gaat Noor helemaal los. Er komen slingers en ballonnen. Stoelen worden in een kring gezet. Noortje weet precies wat de bedoeling is. “Deze stoel is voor oma”, zegt ze; en het klopt, mijn moeder zit het liefst op het hoekje.

Noortje heeft de dag ervoor al aangegeven dat ze de taart met de kaarsjes wil dragen, naar mama toe in de kring en de visite moet dan 'Lang zal ze leven' zingen. We oefenen met een stevige houten plank, zonder taart, maar ze houdt hem keurig recht. “Hoeveel kaarsjes moeten er dan op de taart?” vraag ik enigszins twijfelend. Mijn leeftijd past allang niet meer op één taart namelijk. Maar Noor heeft een prima oplossing. “Twee” zegt ze, “mama heeft twee getallen”, en zo is het maar net. Als het zover is, en ik de visite snel heb ingefluisterd wat de bedoeling is, komt ze zeer geconcentreerd, maar trots aangelopen met de taart.

Een extra show van Noortje

Er wordt gezongen en ze krijgt applaus waar ze enorm van geniet. Dan pakt ze haar eigen microfoon en zingt nog een keer lang zal ze leven voor mama. Er is nogmaals applaus en ze fluistert tegen zichzelf: “Toe maar Noortje, maak maar een buiging”. En als dit gelukt is, is het echt tijd voor taart. Ze mag kiezen tussen chocolade of vanilleroomtaart; en hier verrast ze me met een ‘nieuwe show’. “Mag ik trommelgeroffel” zegt ze, en kijkt me vragend aan. Ik kijk verbaasd, maar ze legt het snel uit: “sla maar met je platte hand op het been”, ze doet het even voor ter verduidelijking. En zo geschiedde. Ze geniet enorm van de chocoladetaart en trekt zich dan terug uit het feestgedruis.

Na het optreden is het tijd voor rust

Noortje heeft blijkbaar genoeg drukte om zich heen gehad en gaat aan de andere kant van de kamer muziek luisteren, zingen en dansen op de iPad. Even later vertrekt ze naar boven, naar haar slaapkamer.

Ze heeft altijd zelf aan kunnen geven als het teveel werd, toen ze klein was kroop ze in de gang in de buggy met verjaardagen of visite. Ze wilde dan de gehoorbeschermer op en het liefst dat iedereen zo snel mogelijk weer vertrok. Gelukkig gaat dat nu stukken beter en kan ze er ook van genieten. En wij dus ook. Op naar het volgende feestje.