Log in of maak een account aan.
Geschreven door Digna Verheul.
Digna schrijft over verhalen die ze tegenkomt in haar Praktijk Expertisecentrum Prikkelverwerking, waar ze ambulante ondersteuning en therapie geeft. Dit keer schrijft ze over Nanda die moeder is van Stef (15) en Ties (13). Ties heeft een verstandelijke en lichamelijke beperking. Bij warm weer kan hij zijn warmte moeilijk kwijt. Nanda bedacht een leuke oplossing.
-Om de privacy te waarborgen verandert Digna vaak de namen of andere persoonlijke kenmerken van de gezinsleden.
Het is warm vandaag. Zo’n dag waarop de warmte overal lijkt te zitten. In huis, buiten, in de muren en vooral in zijn lijf. Ik zie het aan hem. Zijn wangen zijn rood en hij beweegt onrustiger dan anders. Hij is sneller boos en lijkt minder goed te weten wat hij wil. Ik vraag of hij het warm heeft, maar zoals zo vaak krijg ik daar geen duidelijk antwoord op.
Met zijn verstandelijke en lichamelijke beperking is het niet altijd makkelijk om te begrijpen wat er precies in hem gebeurt. Soms weet ik het zelf ook niet.
Ik heb in de loop van de jaren geleerd om goed naar hem te kijken. Naar kleine veranderingen. Een andere blik. Meer bewegen. Zijn handen die drukker worden. Geluiden die hij maakt. Soms vertelt zijn lichaam meer dan zijn woorden kunnen.
Warmte lijkt hij bijvoorbeeld moeilijk kwijt te kunnen. Het is alsof zijn lijf zegt: we hebben dit binnengekregen, dus laten we het maar vasthouden.
Dat geldt soms ook voor andere prikkels. Een drukke dag, veel mensen, geluiden, een andere omgeving. Waar een ander na een tijdje weer rustig wordt, lijkt het bij hem soms allemaal te blijven hangen. Alsof zijn lichaam niet goed weet hoe het de dag weer moet uitzetten.
Ik heb van alles geprobeerd. Hem vaker onder de douche zetten of in een badje. Maar hij lijkt niet te snappen dat het bedoeld is om af te koelen en wordt dan helemaal onrustig omdat het voor hem voelt alsof we daarna naar bed moeten.
Ook legde ik een keer een natte lap in zijn nek, maar daar schrok hij zo van dat hij weer helemaal warm werd door de onrust van de schrik.
Maar nu heb ik wat leuks verzonnen. Ik pak een bakje uit de kast en doe er wat ijsblokjes in. Dan pak ik de glijbaan van de Playmobil en nog een ronddraaidingetje en dat zet ik voor hem neer.
In het begin vond hij het heel raar, maar zijn broer en ik deden het voor. Blokje op de glijbaan, blokje in je handen, in het ronddraaiding. Hij begon langzaamaan mee te doen en nu is hij al blij als hij de spullen ziet aankomen.
Het is maar een bakje met ijsblokjes. Maar hij kan er helemaal los mee gaan en ik zie aan zijn gezicht dat hij er extreem blij van wordt.
Ik hoef hem niet uit te leggen wat er in zijn lichaam gebeurt. Ik hoef het ook niet op te lossen. Ik hoef alleen maar iets aan te bieden wat hem kan helpen.
Soms zitten we samen aan tafel met een bakje ijsblokjes tussen ons in. Hij speelt. Ik kijk. En meer hebben we niet nodig op dat moment.
Schrijf je in voor onze nieuwsbrief en ontvang maandelijks
de nieuwste inspirerende verhalen in je mailbox!