Liedjes zingen voor je kind

Lieve Kim,

In aanloop naar het moederschap, eind van de vorige eeuw, kreeg ik een boek met teksten van kinderliedjes. Vol verbazing vroeg ik mij af; wie zingt dit nog? Mijn besluit stond vast, met deze oubollige liedjes zing ik ons kindje niet het nieuwe millennium in.

Dat is nooit gelukt. Voor ik het wist, zong ik Merel naar dromenland, met ‘daarbuiten loopt een schaap.’ Haar slapen was al snel een ‘dingetje’, de nacht werd het perfecte moment om stilletjes mijn zangkunsten op te krikken. Iedereen sliep, behalve Merel. Nachtenlang lag zij op mijn schoot en zong ik zachtjes, geruststellend, als een mantra al die kinderliedjes met die vreselijke teksten die nergens op slaan. ‘Drie kleine kleutertjes’ was haar favoriet.

Liedjes zijn er niet alleen om haar tot rust te brengen, ze blijken ook een houvast te zijn bij de therapie. Berend Botje en de beren die broodjes smeren, lopen altijd mee door de huiskamer, de straat of supermarkt. Voor haar lach zing ik over de olifant, leeuw, koe, hond, giraffe, poes, eend of vis, waarbij 10 kleine visjes zwaar favoriet is.

Je begrijpt het, de schaamte ben ik allang voorbij. Het maakt haar echt niet uit of ik vals zing. Het is altijd goed, beter publiek kan ik mij niet wensen. Ik zing als ik achter haar rolstoel loop, met haar fiets of in het zwembad door het water zwier. Ik zing met Merel op schoot, als ze in bad ligt, niet kan slapen of buikpijn heeft. Alleen die ‘kleine kleutertjes’ zijn uit mijn repertoire verbannen. Aan die moeilijke jaren wil ik niet meer terugdenken.

Gelukkig heb ik nu een geweldige back-up van Juf Roos, die gewoon altijd en overal zingt. Daar worden wij allebei blij van.

Welke muzikale voorkeur heeft Isabel?

Mama of Juf Roos, als er maar gezongen wordt!

Lieve Yvonne,

Grappig van dat boek, ik had dat met 'Ziezo' van Annie M.G. Schmidt. Mijn ouders waren ook niet van de liedjes, ik kende alleen de liedjes van de lagere school en het koor waarin ik had gezeten.

In de babytijd van Isabel heb ik ook regelmatig liedjes gezongen, maar dat waren liedjes van mijn favoriete Spotify-afspeellijst. Niet per se babyproof, maar ze vond het mooi. Ondertussen is dankzij het kinderdagverblijf en haar logopedist mijn repertoire een stuk groter geworden. Toch fijn als je je kunt aanpassen aan je publiek, niet iedereen is van de aria's van de Mattäus Passion of de ballads van Muse. Soms is de Kabouterdans een heel goed alternatief.

Ik zing ook niet altijd even zuiver, maar ik vind dat er ook bijhoren. Je kind verlangt niet dat jij de nieuwe Adele bent; ontspannen door de herkenning van jouw stem en het liedje is al prima. Ik heb ook weinig gêne; ik zing eigenlijk altijd op de fiets, iedereen kan me horen. Maakt niet uit, want niemand kent me.

Isabel heeft naast mijn repertoire ook een eigen afspeellijst, omdat ze enthousiast kan worden van muziek. Laatst was dat met de Top2000; ze ging helemaal uit haar dak op een rocknummer. Dit zet ik regelmatig voor haar op. Dan zwieren we door de kamer heen. Ze schatert het dan uit. Mijn hart maakt een sprongetje, en dat is niet alleen maar omdat ik buiten adem ben.

Mijn dag is goed als ik haar lach hoor. En of ik dat nou met mijn zangstem veroorzaak of met een rocknummer, haar lach is wat telt!

Liefs, Kim