Noor ontdekt haar eigen vrijheid in Spanje

Op weg naar Noord-Spanje

We gaan naar Noord-Spanje met de auto en Noor kijkt er al weken naar uit. We hebben dit twee jaar geleden ook gedaan, dus ze weet ongeveer wat haar te wachten staat. We rijden er in twee dagen naartoe, met een overnachting in een B&B met zwembad. Zo begint de vakantie al onderweg.

Als we onderweg een stop maken, leggen we het picknickkleed uit en maken er iets gezelligs van. Ik probeer Noor in beweging te krijgen na al het stil zitten, maar dat valt nog niet mee. Tegenwoordig staan er gymtoestellen bij de stops, dat vindt ze nog wel leuk. Ook doet ze mee met het nadoen van mama tijdens wat rek- en strekoefeningen, maar aan lopen heeft ze een hekel. “Ik word moe van lopen”, is haar standaard reactie.

Afkruiskalender geeft Noor rust

Als voorbereiding op zes weken zomervakantie maken we een overzicht met pictogrammen, zodat ze kan zien wat wanneer gaat gebeuren. Thuis, bso, weekendopvang, Spanje en een dagje bij opa en oma passen precies op één A-4tje. Thuis hangt een groot pictobord aan de muur, dit is een weekoverzicht dat haar tijdens schoolweken en weekenden prima helpt, maar zes weken vakantie vraagt om wat extra houvast. Voor de dagen in Spanje maken we een afkruiskalender, zodat ze kan zien hoeveel nachten we verblijven. Dit geeft haar echt rust.

‘Simsalabim, tada! Mama, racen maar’

Op dag twee naar het zuiden is het drukker en hebben we veel langzaam rijdend en stilstaand verkeer. Noor zit voorin naast me in de auto en zegt theatraal: “Ik zie Spanje niet, ik zie het appartementje niet, ik zie de zee niet; ik zie alleen heel veel auto’s”. Nog voor ik kan reageren gaat ze verder: “We moeten de file aan de kant schuiven”.

Noor maakt wilde gebaren met haar armen en gooit er een toverspreuk uit: “Simsalabim, tada! Mama, racen maar”. Ik schiet in de lach. Ondanks de drukte komen we op tijd aan op de plaats van bestemming en installeren we ons in het gezellige appartement. We hebben een Airbnb in een kleinschalig complex, gelegen aan zwembad. Het is een gezellige mix tussen locals en vakantiegasten. Noor vindt het leuk om te helpen uitpakken en alle spullen een plekje te geven.

Noor alleen naar het zwembad: leren loslaten

En als echte waterrat wil ze graag een duik maken in het zwembad. We gaan met haar mee en genieten van de verkoeling. In de loop van de week wil ze alleen naar het zwembad. Met het A- en B-diploma op zak vertrouwen we dat wel, maar de tuin is open en ze kan er zo tussenuit. Mijn man en ik kijken elkaar aan. We snappen haar behoefte aan zelfstandigheid, maar dan willen we wel afspraken met haar maken.

We leggen uit dat ze alleen mag zwemmen, maar alleen als we erop kunnen vertrouwen dat ze terugkomt en niet wegloopt. We laten het haar herhalen en de boodschap lijkt goed binnen te zijn gekomen. Ze kan het uren volhouden in het water met het naar beneden duiken, handstanden doen op de bodem en het afkijken van andere gasten. Vanaf het balkon hebben we oog op het zwembad; maar het is voor ons ook echt een les in loslaten.

Geen starende blikken in Spanje

Wat heel fijn is in Spanje, is de inclusie van mensen met het syndroom van Down. Noor wordt niet raar aangekeken in het zwembad, ook al staat ze gezellig hardop tegen zichzelf te kletsen. Ook op het terras of in een dorp kijkt niemand raar op. In Nederland, bijvoorbeeld vorige week tijdens een dagje strand in Zeeland, voelde het toch echt anders. Niet vervelend, maar we hadden wel de starende blikken, waar we inmiddels ook wel aan gewend zijn. Noor houdt zich keurig aan de afspraak en komt zelf naar boven. We prijzen haar de hemel in en leggen uit dat dit in de toekomst vaker kan, als het zo goed gaat.

Tafeltennissen met vakantievriendinnetje

De volgende dag bezoeken we een markt. We zijn vroeg op pad om de drukte voor te zijn. Veel mensen betekent te veel prikkels voor Noor. Ze doet het supergoed. Soms moeten we even bijsturen dat niet alle rokjes uit het rek gehaald hoeven worden; maar dit gaat iedere keer beter. Op de terugweg lunchen we bij een lokale appelboer. Heel leuk en lekker.

Als we terugkomen bij het appartement speelt ze met Alex en Mateo (de kleinkinderen van de Spaanse onderbuurvrouw) in het zwembad. Leuk om te zien dat er voor kinderen geen taalbarrière is. Een Duits meisje, Eline, vraagt aan Noor of ze mee gaat tafeltennissen. Noor trekt haar schoenen al aan, gezellig. Ze heeft dit nog nooit gedaan, dus ik loop even mee, vooral om in te grijpen mocht de frustratie toeslaan als het niet lukt. Maar Eline is ook nog niet zo ervaren; ze doen niet onder voor elkaar en ik word ingezet als ballenmeisje, dat helemaal prima is. We genieten en de tijd vliegt voorbij.

‘Ik rijd zelf terug naar Spanje’

De terugreis verloopt voorspoedig en als we bijna thuis zijn zegt Noor vanaf de achterbank: “Mama, papa, ik ben er morgenvroeg niet. Ik rijd zelf in de auto terug naar Spanje.’’ Onze uitleg komt niet echt binnen; de sleutels maar goed opbergen vanavond. Helemaal loslaten zal nooit een optie zijn, maar we zijn blij met alle kleine stapjes.