Noortje gaat voor de tweede keer met het vliegtuig op vakantie

Luchthaven assistentie

We gaan op vakantie naar Fuerteventura, het wordt de tweede keer vliegen voor Noortje. We hebben vliegveld assistentie aangevraagd bij de boeking, zowel voor vertrek als aankomst. Hiervoor moesten we vooraf formulieren invullen die verschillend zijn per luchtvaartmaatschappij.

Vol goede moed gaan we op pad. Vorig jaar, naar de Dolfijntherapie op Curaçao, was de vlucht twee keer zo lang, dus dit moet meevallen. Op vliegveld Düsseldorf moeten we ons melden bij de incheckbalie. Er is een speciale rij voor mensen die assistentie nodig hebben. Dit loopt niet helemaal soepel. Er staan mensen in de rij die geen assistentie nodig hebben, maar waarschijnlijk niet goed lezen en denken "hé, die rij is korter".

Het duurt lang en als er ook nog een meneer met krukken voorkruipt, is voor Noor de maat vol. Ze ontploft. We proberen haar te kalmeren, wat niet zo goed lukt, maar we zijn nu gelukkig snel aan de beurt. Noor draagt het zonnebloemkoord (internationaal een herkenning voor assistentie) en de vrouw aan de balie ziet dat we assistentie aangevraagd hebben op haar scherm en pakt haar telefoon. Dan gaat het snel.

We moeten ons melden bij een centraal assistentie punt. Noor wordt in een rolstoel gezet. Ik ben allang blij dat we geholpen worden en ga de discussie daarom niet aan dat ze prima zelf kan lopen. Vlot gaan we langs alle posten en worden bij de gate gestationeerd. Daar kunnen we op een rustige plek wachten tot vertrek.

De mensenmassa zorgt voor de prikkels

Noor kan wel wachten, het is de (soms gestreste) mensenmassa wat haar de prikkels geeft. Als het tijd is om te boarden, worden we als eerste opgehaald door dezelfde begeleider en mogen we als eerste het vliegtuig in. We worden er vriendelijk ontvangen. Noortje gaat rustig bij het raampje zitten tot we klaar zijn voor vertrek. De reis verloopt voorspoedig. Bij aankomst dreigt het weer even mis te gaan. We zitten op rij één van het vliegtuig, maar moeten wachten tot de luchthavenbegeleiding er is. Wij weten dat we die tijd later weer inhalen, omdat de koffers er ook nog niet zijn, maar voor Noortje is dit niet logisch en ook niet goed uit te leggen. Ze uit met luide stem haar ongenoegen en duikt de cockpit in, tot schrik van de steward, maar de piloot lacht vriendelijk. Het is een Spaanse bemanning, maar woorden zijn niet nodig. De luchthavenbegeleider brengt ons even later tot aan de huurauto, en we bedanken hem uitgebreid.

We hebben een heerlijk appartement aan de zee. De rotsen onder ons, prachtig uitzicht, bootjes kijken en zelfs ligbedden op het balkon. Het zwembad dichtbij, meer hebben we deze week niet nodig.

Levend verlies

Ik ben herstellende van een ingreep en Noortje is moe van haar eerste musical optreden en de hormonen. Ze is in het vliegtuig voor de tweede keer ongesteld geworden. Gelukkig heb ik de menstruatie bikini bij, zodat ze toch het zwembad in kan. Als ze de derde dag wijdbeens door het dorpje loopt, omdat het maandverband binnen een half uur al doorlekt, heb ik met haar te doen. Terug in het appartement help ik haar verschonen. “Oh Noortje, dat is veel bloed”, zegt ze een beetje bestraffend tegen zichzelf. “Ach lieve schat, daar kun je zelf niks aan doen”, zeg ik geruststellend en geef haar een dikke knuffel. Als ze even later muziek zit te luisteren komen bij mij de tranen. Waarom moet ze dit maandelijks ondergaan? Mentaal is ze ongeveer vijf jaar en kinderen krijgen is geen optie. Een ‘foutje’ van de natuur noem ik het ook wel eens. Mijn man zegt, terecht, dat ik er waarschijnlijk meer last van heb dan Noor. Het lijkt er inderdaad op dat ze er niet veel mee leidt. Levend verlies worden deze tranen genoemd en het helpt ze even te laten lopen.

Het wordt een heerlijke relax-week. We liggen aan het zwembad een boek te lezen en Noor is lekker aan het zwemmen. Als ze klaar is slaat ze haar handdoek om haar nek en sluipt rustig richting het trappetje. Ik lees altijd met één oog in het boek en één oog en oor op haar gericht en juist door het sluipen trekt ze mijn aandacht. Ik glimlach inwendig. Als ze bijna langs me heen komt vraag ik vriendelijk: “waar gaat de reis naartoe jongedame?” Ze haalt haar schouders op, haar armen komen dramatisch in de lucht in en haar gezicht is een groot vraagteken, met de lippen getuit de lucht in (zou een leuk Tik Tok shot geweest zijn), ze zegt niks maar kijkt me aan van: voor jou een vraag en voor mij ook ;) Ze wil op onderzoek uit dus.

Een ontspannen vakantie

Lachend loop ik met haar mee. De volgende dag dalen we af naar de haven om schildpadden te gaan kijken, maar helaas is het museum gesloten. Noor heeft weinig trek in de klim terug naar boven en gaat in de typische ‘Down kleermakerszit’ zitten. Haar pubergezicht staat standvastig en ik bedenk me ineens een tip van een pubermoeder op Insta; geef ze een keuze. Het proberen waard. “Oké schat”, zeg ik. “Of je loopt zelf naar boven en we gaan frietjes eten of mama sleurt je naar boven en dan krijg je een boterham”. Normaal heeft ze tien seconden nodig om de info te laten landen, maar nu wordt de keuze razendsnel gemaakt.

Zonder te mopperen vervolgt ze haar weg. De week gaat veel te snel voorbij en de terugvlucht gaat voorspoedig. We zijn een ervaring rijker en leren iedere vakantie weer bij. Wat werkt wel of juist niet? En wat hebben we nodig om alledrie te kunnen ontspannen? Dit plekje kwam aardig in de buurt.