Op deze manier geniet ons hele gezin van wintersport

Vertragen tijdens de vakantie

Twee jaar geleden ben ik anders naar de vakantie in de bergen gaan kijken. Vroeger noemde ik het wintersport, toen we nog geen kinderen hadden. Wintersport betekende: vroeg opstaan, strak schema, zoveel mogelijk pistes meepakken, warme chocolademelk snel naar binnen gieten en weer door. Nu ziet onze vakantie er anders uit. Niet slechter, besef ik inmiddels. Alleen… langzamer.

Sjors heeft een verstandelijke beperking. Dat is soms heel pittig in het dagelijks leven, maar in de sneeuw lijkt hij lichter te worden. Zodra hij de eerste vlokken ziet, verandert er iets in hem. Zijn ogen worden groot en helder, alsof hij een geheim herkent dat de rest van ons vergeten is. Hij kan minutenlang kijken naar sneeuw die van zijn handschoenen glijdt, of luisteren naar het zachte knarsen onder zijn laarzen. Waar wij snel door willen lopen, wil hij blijven staan.

In het begin probeerde ik nog mee te gaan in de race van de wintersport. Mijn man en ik bleven om de beurt bij Sjors omdat we hem niet in een klasje konden plaatsen en pakte dan zo snel mogelijk alleen of met onze andere 2 kinderen zoveel mogelijk pistes.

Maar het brak mij op, ik voelde mij erg gehaast, kon nergens rust voor nemen en heel eerlijk; ik kan al heel lang het skiniveau van onze kinderen niet meer bijhouden.

Ik breng de dagen door met Sjors

En dus zei ik twee jaar geleden tegen mijn man en onze andere jongens dat ik de dagen met Sjors zou doorbrengen op vakantie.

Mijn jongste zoon vond dat vooral heel erg jammer en ik voelde mij best een beetje schuldig naar hem toe, maar inmiddels hebben ze een dagroutine met hun vader waarbij ik alleen maar in de weg zou lopen. Ze eten samen in de middag op de piste, gaan voor dag en douw beginnen en komen rond een uurtje of vier weer gezellig bij Sjors en mij opwarmen.

En Sjors en ik komen helemaal tot rust in de sneeuw. De ochtenden zijn het mooist. We lopen door het winterlandschap, waar geluiden gedempt lijken en de wereld kleiner wordt. Soms pakt hij mijn hand stevig vast. Zijn ademhaling zakt, zijn schouders ontspannen. Ik voel me zo gelukkig op die momenten.

Soms blijft hij staan om een tak aan te raken die zwaar is van de sneeuw. Soms lacht hij hardop, zonder reden die ik kan volgen. En soms zegt hij niets, maar voel ik hoe hij volledig in het moment is. Die rust werkt door in mij. Ik hoef nergens heen, niets te bewijzen.

Op deze manier geniet ons hele gezin

In de middag zet ik hem dan meestal lekker in bad. Ik kan hem daar niet alleen laten, maar wel in zijn eigen wereld. Ik schijf de luie stoel de badkamer in en ga heerlijk mijn tijdschriften lezen met een kopje thee. Dan kan ik hem in de gaten houden en ondertussen iets voor mezelf doen. En voor ik het weet is de rest van ons gezin alweer terug.

Ik mis de lange skidagen soms, dat geef ik toe. Maar ik heb iets teruggekregen wat ik vroeger niet zag: de stilte tussen de bomen, de traagheid van sneeuw, de waarde van samen zijn zonder doel. Dankzij Sjors heb ik leren 'zijn' in het moment. En in die witte wereld, waar alles eenvoudiger lijkt, voel ik dat dit precies de bedoeling is.