Waarom ik minder van Anna deel op social media

Minder actief op social media

Het begint sommige ouders, ‘collega-moeders’ op te vallen dat ik wat minder vaak iets deel over onze bijzondere Anna op Instagram en Facebook. En dat klopt. De afgelopen maanden waren druk, met workshops, lezingen, een verbouwing en een nieuwe pup. Maar dat is niet de enige reden.

Tijdens workshops vraag ik mantelzorgers regelmatig hoeveel tijd ze eigenlijk op social media doorbrengen. Toen ik mijn eigen schermtijd bekeek, schrok ik ook. Ik zit geen uren te scrollen, maar juist heel regelmatig korte momenten tussendoor. Sindsdien plan ik heel bewust een paar minuten per dag in. Voor mijn werk is dat voldoende en eerlijk gezegd geeft het me vooral rust.

Echte verhalen gaan waarderen

Misschien komt dat ook doordat social media is veranderd. Natuurlijk volg ik nog steeds mensen die open en eerlijk vertellen over het leven met zorg, kwetsbaarheid en veerkracht. Die verhalen blijven van grote waarde. Maar ik zie ook steeds meer accounts die op elkaar lijken. Teksten voelen regelmatig alsof ze door AI zijn geschreven, foto’s en mensen lijken steeds meer op elkaar en een groot deel van mijn tijdlijn bestaat uit influencers die iets proberen te verkopen.

Juist daarom ben ik de echte verhalen, zoals hier op Sophi Online, misschien nog wel meer gaan waarderen.

Dankbaar voor steun en delen van ervaringen

Social media heeft ons ook ongelooflijk veel gebracht. Ontmoetingen met andere zorgouders. Vriendschappen. Steun op moeilijke dagen. Inspiratie. En uiteindelijk zelfs verbindingen die hebben bijgedragen aan het ontstaan van ons wooninitiatief. Daar ben ik nog iedere dag dankbaar voor.

Ook blijf ik graag onze reizen en mooie ervaringen delen. Omdat ik wil laten zien dat een leven met een kind met een beperking, ondanks alles wat soms niet meer kan, ook vol mogelijkheden is. Dat je afscheid kunt nemen van verwachtingen, kunt leren leven met levend verlies en van daaruit steeds opnieuw kunt ontdekken wat wel mogelijk is.

Geloven in de kracht van zichtbaarheid

Dat is misschien ook wel waarom ik al die jaren ben blijven schrijven. Schrijven helpt mij om onze ervaringen te verweven met het leven dat we leiden, door steeds opnieuw te zoeken naar mogelijkheden binnen de werkelijkheid die er is. En als dat andere ouders herkenning of moed geeft, is dat misschien wel het mooiste wat verhalen kunnen doen.

Juist daarom blijf ik geloven in de kracht van zichtbaarheid. Voor inclusie. Voor meer begrip. Want wat mensen niet zien, kunnen ze ook moeilijk begrijpen of erbij laten horen. Door te laten zien hoe een gewoon en bijzonder leven eruitziet, ontstaat herkenning en groeit de overtuiging dat iedereen ertoe doet.

Wat deel je nog wel en wat niet?

Maar zichtbaarheid vraagt ook verantwoordelijkheid.

Ik merk dat Anna's beperking, nu ze ouder wordt, steeds zichtbaarder wordt. Ze is niet langer dat kleine meisje dat vanzelf vertedering oproept. Juist daardoor stel ik mezelf steeds vaker de vraag: wat deel je nog wel, en wat niet?

Niet iedereen die meekijkt, doet dat met zachtheid en respect. De online wereld is sneller en harder geworden en mensen hebben snel een mening klaar. Soms respectvol, maar soms ook vanuit onbegrip of anonimiteit. Reacties waar Anna zichzelf niet tegen kan beschermen.

Verantwoordelijkheid voor haar verhaal

Daarom denk ik steeds bewuster na over wat ik deel en voor wie. Uit respect voor haar waardigheid, privacy en toekomst. Haar verhaal blijft uiteindelijk van haar. Juist omdat zij zelf niet kan overzien wat het betekent om online zichtbaar te zijn, voel ik de verantwoordelijkheid om die afweging voor haar te maken.

Ik blijf dus delen. Alleen misschien iets minder vaak en bewuster dan voorheen.

Oprecht zichtbaar zijn

Na de zomer ga ik mijn columns weer actiever delen op mijn eigen website De Wereld van Anna Sophie en hier op Sophi Online. Daar is ruimte voor verdieping en nuance. Voor verhalen die minder vluchtig zijn dan een bericht op social media. Ik merk dat dat op dit moment beter bij mij past.

Want uiteindelijk gaat het mij niet om zoveel mogelijk zichtbaar zijn.

Het gaat mij om oprecht zichtbaar zijn.

En misschien is dat wel de belangrijkste les die Anna mij leert: de verhalen die het meeste raken, zijn niet altijd de verhalen die het hardst worden verteld, maar de verhalen die met aandacht, liefde en respect worden gedeeld.