Hoe ziet de puberteit voor Joas (12) met Downsyndroom eruit?

Jeanine en Wilfred zijn ouders van Joas die het Syndroom van Down heeft, Jens, Juup, en Jilou. Ze wonen op de Veluwe en zijn een lekker druk, jong en hectisch gezin. Deze keer schrijft Jeanine over de nieuwe fase van Joas nu hij 12 jaar oud is. Verloopt de ontwikkeling van hem anders dan bij andere kinderen?

Nog steeds dat 'kleine jongetje'

Onze Joas is inmiddels 12 jaar. 12! Soms moet ik daar zelf even aan wennen. In mijn hoofd is hij op sommige momenten nog steeds dat kleine jongetje, terwijl ik afgelopen zomer toch echt met eigen ogen heb gezien dat dat kleine jongetje langzaam plaatsmaakt voor een grote jongen.

Hallo puberteit

Hij is namelijk enorm de lucht in geschoten. Broeken werden te kort, shirts leken ineens gekrompen en als ik naar hem kijk, zie ik steeds meer een jongen die richting de puberteit gaat. En dat maakt me eigenlijk vooral heel nieuwsgierig.

Lichamelijk zien we de eerste veranderingen inmiddels wel. Zijn lichaam begint te veranderen en hij slaapt langer dan voorheen. Waar hij vroeger vroeg wakker was en klaar voor de dag, kan hij nu soms heerlijk blijven liggen. Wat dat betreft: hallo puberteit!

Vergelijkingsmateriaal met broertje

Maar mentaal? Daar merk ik eigenlijk nog niet zoveel van. En dat valt me misschien extra op omdat we thuis prachtig vergelijkingsmateriaal hebben rondlopen. Ons zoontje dat een jaar jonger is, begint namelijk wél steeds meer pubertrekjes te krijgen. Een eigen mening, weerwoord, discussiëren en vooral héél goed weten wat hij zelf wil. Soms denk ik: o ja… daar gaan we.

Bij Joas zien we dat nog nauwelijks. Joas is nog steeds gewoon heel erg Joas. Ons heerlijke, eigen persoontje. Natuurlijk weet hij wat hij leuk vindt en wat niet en kan hij ook echt wel duidelijk maken als hij ergens geen zin in heeft. Maar die mentale verandering die je vaak bij beginnende pubers ziet? Die ontdekking van ik ben ik, ik bepaal het zelf en mijn ouders snappen er helemaal niets van? Nee, die is hier nog niet echt gearriveerd.

Nieuwe fase in

En ik vraag me dus af: komt dat nog? Gaan we over een jaar ineens een heel andere kant van Joas ontdekken? Krijgen we straks discussies, dichtslaande deuren en een jongen die vindt dat zijn ouders vooral heel irritant zijn? Of verloopt die ontwikkeling bij hem anders, misschien langzamer of subtieler?

Het voelt sowieso alsof we een nieuwe fase ingaan. Ook op school. Joas zit nu nog op het speciaal onderwijs en volgend jaar hopen we de overstap te maken naar het voortgezet speciaal onderwijs. Weer zo'n grote stap. Van kind naar tiener. Van basisschool naar voortgezet onderwijs. Ik vind het mooi. Een beetje spannend misschien. Maar vooral ontzettend interessant om te zien wie hij gaat worden.

Hoe was dit bij jouw kind?

En daarom ben ik heel benieuwd naar de ervaringen van andere ouders van kinderen met Downsyndroom. Hoe verliep de puberteit bij jullie zoon of dochter? Merkten jullie ook dat de lichamelijke ontwikkeling eerder zichtbaar was dan de mentale veranderingen? Kwam het weerwoord uiteindelijk alsnog? Werden emoties heftiger? Ontstond er meer behoefte aan zelfstandigheid? Of bleef jullie kind daarin juist heel erg zichzelf?

Vertel het me vooral. Want na twaalf jaar Joas weet ik inmiddels één ding zeker: we kunnen van alles bedenken over wat de volgende fase gaat brengen…

Maar Joas volgt uiteindelijk toch vooral zijn eigen pad.