Waar zijn de vaders?

‘Dag Martijn,

Jammer maar begrijpelijk/herkenbaar dat je vanavond niet bij de lezing levend verlies kon zijn.

Ik heb begrepen dat wij beide op zoek zijn hoe vaders van zorgintensieve kinderen een breder podium geboden kan worden’.

Dit bericht kwam afgelopen dinsdagavond binnen op mijn telefoon. Er was die avond bij ons in de buurt inderdaad een bijeenkomst over 'levend verlies' geweest. Mijn vrouw en ik wilden daar graag samen naartoe, maar het lukt ons niet een oppas te regelen voor deze avonden. Zodoende gebeurde het dat mijn vrouw alleen ging.

Vaak zijn het de moeders

Blijkbaar was mijn verwondering over het gebrek aan vaders op dergelijke bijeenkomsten mij vooruit gesneld, want na de bijeenkomst ontving ik dus dit bericht van een andere vader die wel op deze bijeenkomst aanwezig was.

Ik verwonder mij inderdaad al een poos over de afwezigheid van vaders, en misschien wel van mannen in het algemeen bij dit soort – en vergelijkbare – bijeenkomsten. ‘Waar zijn de vaders?’ vraag ik mij met enige regelmaat af. Tijdens een andere bijeenkomst, enkele maanden geleden, zat ik als enige vader tussen acht moeders. Het thema is ook breder: vorig jaar deed ik een opleiding over het begeleiden van mensen bij traumatisch verlies. Ik was de enige man in een groep van in totaal twintig personen.

Van man tot man

Where indeed? Waar zijn ze, die vaders van zorgintensieve kinderen? Ze moeten er toch echt zijn. Elk kind heeft, naast een moeder, altijd ook een (biologische) vader. Het puzzelt me en het vraagt wat mij betreft om aandacht.

Vaders hebben vaders nodig. Dat zeg ik al een aantal jaar en die overtuiging ontstond bij mij toen ik er zelf achter kwam hoe helend het kan zijn om met andere vaders te praten die vergelijkbare dingen meemaken. Vader worden gebeurt niet van de ene op de andere dag. Het is een existentieel, transitioneel proces dat je doet schudden op je grondvesten en allerlei vragen oproept.

Bijvoorbeeld: Wat betekent vader zijn voor mijn eigen ruimte, mijn wensen, ambities, ideeën (van carrière tot eens per week een rondje fietsen)?

Rolmodellen en emancipatie

Daarnaast voelen vaders vaak een verantwoordelijkheid om (primaire) kostwinnaar te zijn. Met andere woorden: om minimaal vier maar bij voorkeur vijf dagen te werken. Het gegeven dat de meeste mannen nog steeds (veel) meer verdienen dan hun partners versterkt dit. We kunnen het hebben over rolmodellen en emancipatie, maar zolang als mijn verlof veel meer ‘kost’ dan die van mijn vrouw doet dit mee in de afweging.

Vader zijn betekent ook: in de spiegel kijken. Hoe was mijn relatie met mijn vader? Hoe bepaalt deze relatie de interactie met mijn eigen kinderen? Welke patronen neem ik over?

Dit alles, en daarmee ook wat mij betreft de noodzaak dat vaders elkaar beter weten te vinden, geldt nog meer bij vaders van zorgintensieve kinderen. Juist omdat wij mannen over het algemeen nu eenmaal wat moeilijker bij hun emoties komen – gewoon wat minder makkelijk praten over datgene wat ons raakt en wat wij moeilijk vinden. Tegelijkertijd hebben we het zo ontzettend nodig en kan het zo ontzettend helend zijn om het juist met andere vaders te hebben over wat wij moeilijk vinden.

Vandaar mijn oproep: Ben jij een vader van één (of meerdere) zorgintensieve kinderen? Herken jij jezelf in mijn verhaal? En, ervaar jij ook een behoefte om eens met meer vaders hierover van gedachten te wisselen?

Neem dan contact met mij op middels een dm op LinkedIn. Bij voldoende animo organiseer ik een bijeenkomst en kijken we vervolgens samen wat voor vervolg we daaraan geven.