Druk met leven

“De wenkbrauwen van mijn gesprekspartner schieten omhoog van verbazing, misschien zelfs met een zweem van spot.
‘Zou je dat nou wel doen? Jullie hebben het al zo druk.’”

Ze is niet de eerste die dit zegt wanneer ik ons nieuwtje deel. En ergens begrijp ik dat ook wel. Van buitenaf ziet ons leven er misschien uit als veel. Misschien zelfs als te veel. Zorg, gezin, werk en alles wat er tussendoor loopt en nooit helemaal ophoudt.

Wat is druk zijn

En “druk” zijn is tegenwoordig bijna een standaard etiket dat we op elkaar en onszelf plakken. Hoe gaat het? Ja goed, druk! Hoe vaak hoor je dat wel niet.

Maar wat bedoelen we daar eigenlijk mee? Wat is dat, druk zijn?

Als zorgouder is er een vorm van druk die je niet kunt wegredeneren. Die zit bij ons in de zorg voor Anna. In alles wat geregeld moet worden. In het vooruitdenken, het blijven schakelen, het dragen van iets wat niet ophoudt. Het altijd aanstaan. Zorgen voor de toekomst. Dat is geen drukte die je oplost met een lege agenda. Die hoort er nu eenmaal bij.

Maar dat is niet het hele verhaal.

Kiezen waarmee je druk bent

Want ergens tussendoor - misschien wel juist daarom - ben ik ook heel graag druk met andere dingen. Dingen die ik zelf kies. Wandelen met Pip de labrador. Kamperen. Lezen. Schrijven. Uitgebreid koken. Studeren. Tuinieren. Tijd met mijn gezin, met vrienden.

En dat voelt anders.

Tijdens workshops met mantelzorgers hebben we het vaak over dat gevoel van druk zijn. Over volle hoofden, volle dagen. Regelmatig vraag ik dan om de telefoon er even bij te pakken. En eens eerlijk naar de schermtijd te kijken. Geen oordeel, gewoon kijken.

En bijna altijd volgt dezelfde reactie: verbazing en ongeloof. Zes uur per dag is geen uitzondering. Dus hoe druk zijn we eigenlijk echt?

Of zijn we misschien ook een beetje afgeleid geraakt van ons eigen leven?

Verdwijnen in de afleiding

Want juist als je leven veel vraagt, is het heel begrijpelijk dat je af en toe wilt verdwijnen in afleiding. Even niets hoeven, even gedachteloos zijn.

Die tijd op je telefoon voelt vaak als ontspanning, terwijl het dat niet echt is. Het is eerder afleiding van het echte leven en een stroom van prikkels. Ons brein vindt dat heerlijk; elke swipe een kleine beloning. En voor je het weet blijf je hangen en voel je je druk, leeg of juist vol en moe.

Juist daarom merk ik hoe fijn het is om mijn telefoon vaker weg te leggen. Af en toe iets te delen op de Wereld van Anna Sophie en het daar ook bij te laten. Voor rust in mijn hoofd. Voor aandacht in mijn dag. Voor mezelf en mijn omgeving.

Kiezen waar we echt zijn

Misschien zit het verschil niet in hoe druk we zijn, maar in waar we met onze aandacht zijn. Of misschien nog wel meer: of we er zelf ook echt zijn.

De zorg voor Anna blijft intens. Dat verandert niet. Maar de ruimte eromheen kan ik wel degelijk anders beleven. Door aanwezig te zijn. Mijn aandacht in het nu te houden. Door vaker naar buiten te gaan, te wandelen, te leven in plaats van erdoorheen te haasten met mijn hoofd ergens ander (in).

Ja, ik ben druk.
Druk met zorgen.
Maar ook druk met leven.

En misschien hoeft dat helemaal niet minder.

Nog meer leven in huis

Eind april verwelkomen we daarom een nieuw gezinslid: Sam. Een Ridgeback pup. Met een sterk karakter, een eigen wil en een flinke dosis energie en liefde.

Nog meer beweging. Nog vaker naar buiten. Nog meer leven in huis.

En die wenkbrauwen?
Die mogen dus best nog een stukje omhoog. Met een glimlach erbij.

Want ja, we hebben het druk.
Druk met leven.
En we kijken er ontzettend naar uit om nog meer leven in huis te verwelkom!

De schrijfster van dit blog is Stephanie van Witzenburg. Stephanie is getrouwd met Ivo. Hun dochter Anna Sophie is geboren in 2013 met het syndroom van Down en een prikkelverwerkingsstoornis. Sinds haar geboorte schrijft ze blogs over het gezinsleven. Stephanie is naast initiatiefnemer van Stichting de Wereld van Anna Sophie, verliesbegeleider en coach voor naasten en mantelzorgers.

Meer informatie over de Wereld van Anna Sophie vind je hier.