Je moet gewoon sterk blijven, toch!?

Altijd maar sterk zijn

Kijk, als je veel zorgen hebt in je leven, dan moet je ook vaak sterk zijn. Je hebt vaak ook niet echt een andere keuze. Je staat naast je vechtende kind. Dus je vecht mee. Je voert gesprekken over het eventuele naderende levenseinde van je kind. Ook dat hoort er in ons geval bij.

Je komt in situaties terecht waarvan je niet wist dat ze bestonden. Je leert handelingen terwijl je geen verpleegkundige bent. Jouw kind heeft je nodig. En je gezin heeft je nodig. Dus jij? Jij moet gewoon sterk zijn. Toch!?

Dus ben je tijdens de ziekenhuisopname van jouw kind 24/7 aan het zorgen?Dan sta je thuis dus ook altijd aan? Jij hebt schouders waarop iedereen moet kunnen leunen? Toch!?

Sterk zijn is kwetsbaar durven zijn

Wanneer ben je eigenlijk sterk? Pas als jij 24/7 voor iedereen paraat staat? Als jij alles zelf regelt rondom je zorgintensieve kind? Als jij inmiddels zulke brede schouders hebt, dat de hele wereld erop zou moeten kunnen leunen. Ben je dan sterk?

Ik denk van niet. Ik denk dat jij juist kwetsbaar mag zijn. Juist ook in moeilijke tijden. Dat jouw hoofd ook eens 'nee' mag schudden. Nee, nu even niet. Of: Nu is het genoeg.

Jouw moederhart voelt alles feilloos aan. Bij ons bleek dat ook weer. Tijdens de ziekenhuisopname van onze zoon, inmiddels ruim 4 weken, stagneert op een gegeven moment het traject een beetje. Geen vooruitgang, geen achteruitgang. Maar toch stelde de specialist voor om af te bouwen met de behandeling.

Dan opeens ben je niet meer zo sterk. Je laat je emoties zien. En weet je wat er dan gebeurd? Dan word je opeens veel beter gehoord. Ik bedoel niet dat je met ieder gesprek emoties erbij moet halen, maar laat wel jouw grens zien. Waar ligt jouw grens? En zien anderen jouw grens?

Grenzen aangeven

Zo wilden wij deze opname geen bezoek. Dat hebben we uitgesproken. Voor ons voelt dat fijn. Wij willen het even minimaal houden, na een paar zware maanden hebben we genoeg aan de situatie in het ziekenhuis zoals die nu is. We kregen begrip. Want mensen zouden voor ons komen. Maar als het voor ons beter is om niet te komen, ook goed. En al zou er geen begrip zijn, dan nog... Wij moeten het hier met elkaar doen. Dat is thuis al zo, maar hier in het ziekenhuis, op ons kwetsbaarst, nog veel meer. Je grenzen aangeven en opkomen voor jezelf en je gezin is dan wel het minste dat je kunt doen.

En ook vandaag ben ik in het ziekenhuis. Ik heb behoefte aan frisse lucht. De wind door mijn haren. Dus ben ik vanuit het ziekenhuis, met de metro, naar het strand gegaan. Mijn kind in het ziekenhuis en ik ga naar het strand? Maakt mij dat een slechte moeder?

Ik had behoefte aan frisse lucht. Even de zon, de wind, de zee. Even loslaten. Ademhalen. Mijn telefoon stond aan, op zijn allerhardst. Mijn man hield me op de hoogte over de toestand van onze zoon. En toen ik terug kwam? Ik voelde me vol nieuwe energie. Blij. Dankbaar. Dat mijn hoofd weer wat ruimte had gemaakt.

Goed voor jezelf zorgen

En nee, ik liet mijn kind niet alleen. Ik, mijn man en onze zoon doen alles in overleg. Maar daar hoort in onze beleving soms ook loslaten bij. En door los te laten word je sterk. Door even de tijd en aandacht voor andere dingen te nemen. Daardoor behoud je je energie. Dus maak ik regelmatig een wandeling. Drink ik voldoende water en eten we zo gezond mogelijk. Ook dat hoort bij sterk zijn, goed voor jezelf zorgen.

In het begin vond ik dit lastig, maar ik heb het geleerd. Ik ben klein begonnen door soms gewoon alleen even 'nee' te zeggen. Een klein woordje, met een groots effect. Probeer het maar eens.