Mijn verwachting is niet jouw verplichting

We verwachten van de ander dat ze ons begrijpen

Ik denk dat je, zorgouder of niet, dit onderwerp wel zult herkennen. Vaak verwachten we van een ander dat ze ons begrijpen, met of zonder veel woorden. We verwachten dat men, na zo vaak uitleggen, begrijpt wat wij bedoelen of voelen. Maar wat ik heb geleerd is, dat dat niet zo is.

Ik sprak pas ouders die aan het begin van 'zorgenland' stonden. De wegen moeten door hun nog verkend worden. Op dat moment wat dat het ziekenhuisleven. En dat op zich is al super zwaar.

Ze hadden grote zorgen om hun kind. Maar tegelijk ook om hun geliefden, waar ze steeds op onbegrip stuitte. Ze vroegen aan mij: hoe gaan jullie daar mee om? Ik vroeg door, om tot de kern te komen van hun pijn en het verdriet.
Ja, en daar had je het. De verwachtingen van de ander. Precies dat wat wij ook moesten leren en vaak nog steeds.

Steun en begrip

Want nee, degene naast je begrijpt niet wat je zegt. Ook niet als je het hele medische circuit, waarin jij zit, aan ze hebt uitgelegd. Ook niet na 100x uitleggen. Ze kunnen je niet aanvoelen. Ze kunnen zich niet inleven in wat jij dag en nacht meemaakt. Ook niet al staan ze iedere dag naast je. Dan nog niet. Omdat jullie de ouders zijn. Zij zijn degene die er altijd naast staan.

Wij verwachten dat we steun en begrip krijgen. En natuurlijk krijg je dat ook wel, maar altijd in de mate waarin de ander jou dat kan geven. Want die ander wil jou misschien wel beschermen? Of die ander kan helemaal niet met jouw gevoelens overweg? Of misschien durft/wil die ander helemaal niet naar jouw verhaal te luisteren vanwege eigen problemen. Er kan van alles zijn...

Wij hebben moeten leren dat het niet altijd bij ons ligt. We mogen loslaten. Iedereen leeft mee op zijn of haar manier. En al doen dingen pijn, je kan niet van een ander verwachten dat ze aan jou geven, wat ze niet bezitten.
Hierdoor raak je mensen kwijt. Vrienden waar je eerst verbinding mee had, maar waar onbegrip om de hoek kwam kijken. Ik hoor het helaas zo vaak om ons heen.

Zelf kreeg ik hier hulp voor. Wij als ouders liepen echt tegen dingen aan. En ik had er zo'n last van, dat ik op zoek ging naar een therapeut die me kon helpen. Iemand die niet met me mee zou praten, maar die mij helpt met de realiteit.

En toen kwam het antwoord: "Jij gaat dit niet veranderen. Jij hebt verwachtingen van de ander die zij niet kunnen waarmaken". Oeps. Dat was slikken. Want het allerliefst zie je dat het verandert. Dat als je het nog één keer goed uitlegt, dat het voor die ander dan helder is. Maar nee, dat is het niet. Meestal dan.

Bespreken en uiten van gevoelens

Ik heb moeten leren: "Mijn verwachtingen zijn niet jouw verplichtingen".
Natuurlijk is bespreken goed en is het belangrijk om je gevoel te uiten. Maar als je merkt dat de ander er anders mee omgaat dan dat jij wenst, stel dan je verwachtingen bij. Probeer te kijken naar wat de ander wel doet, want dat is ook liefde.

En laad jezelf op bij de mensen die je wel begrijpen. Zorg dat je hen eens spreekt. Ga niet aan ze hangen, maar zoek verbinding met lotgenoten. Vraag hoe zij dingen ervaren. Hoe zij dingen aanpakken. Je bent echt niet alleen, al voelt het soms wel zo. Wij met ons kind, tegen de rest van de wereld.

En wat ik ook heb geleerd is dat je duidelijk moet zijn. Duidelijk je grenzen aangeven. Duidelijk zijn in wat je op dat moment precies nodig hebt. De ander kan het niet van je gezicht aflezen.

Ik houd van verbinden, maar daar heb je het alweer, niet iedereen zit daarop te wachten. Niet iedereen wil diepgaande gesprekken of horen hoe jij je voelt. Misschien wil die ander wel liever een keer iets praktisch voor jou doen. Bespreek het.