Het onzichtbare zichtbaar

Soms voelt het zo onzichtbaar.
Het bijsturen, ondertitelen, co-reguleren.
Het plannen, het aanvoelen, het altijd ‘aan’ staan.

Wanneer jij thuiskomt en ik meteen scan hoe het gaat.
Wanneer jij doorgaat in versnelling vijf zonder filter, zonder rem.
Wanneer boosheid alles overneemt.
Zijn wij het veilige matras zijn waar jij elke dag weer op kunt landen.

Opvoeden op de ‘normale’ manier werkt niet, omdat het simpelweg niet beklijft. Als wij grenzen stellen, ga jij juist dóór.

Het werkt anders.

Dus balanceren wij. Elke dag weer.
Op een smal koord.
Kiezen we welke strijd we aangaan.
Sluiten we de rits van onze eigen emoties, zoveel mogelijk.
En sturen we bij.

Het werkt anders.

Voor de buitenwereld altijd zo sociaal, lief en enthousiast.
Zien wij thuis óók waar het schuurt aan intern geweten en inlevingsvermogen.

En dus draait het in ons huis vooral om jou.
Bewegen wij, uiteindelijk, alle drie om jou heen.

En ja, dat doen we met liefde.
Maar ook met frustratie. En soms met tranen.

Om dromen die anders liepen.
Om een leven dat we moesten bijstellen.

En dan… de WLZ.

Eindelijk toegekend.
Na een lange strijd vol afwijzing en vragen.
Ruim een jaar zijn we bezig geweest.

Opluchting. Erkenning.

Voor al het harde werk.
Voor alle jaren van inzet, puzzelen, vallen en weer opstaan.
Van ondertitelen, plannen, evalueren, monitoren en bijsturen.
Elke dag opnieuw.

De spanning die zich vastzette in mijn lichaam. In mijn rug.
Als erfenis van jaren in de overlevingsstand.

Wij zijn niet gek.

Dit kunnen wij als ouders niet alleen.
En, misschien nog belangrijker, dit hóeven we ook niet alleen te doen.
Zoals onze begeleider het zo mooi verwoordde.
Het is een zorg minder.

Het maakt het onzichtbare zichtbaar.
En dat is nodig.

Want er gebeurt zoveel achter dichte deuren.
Onzichtbaar voor de wereld, maar elke dag voelbaar in gezinnen waar het anders gaat, op welke manier dan ook.

Achter elk kind met een beperking staan ouders.
IJzersterke ouders.
Ouders die keihard werken.

Ook wanneer het niet zichtbaar is.
Juist wanneer het goed gaat.
Want als het goed gaat met je kind, is dat omdat jullie er staan.
Voor de volle 200%.

Daarom geef ik jou een dikke pluim, lieve ouder, als jij jezelf hierin herkent.

Als jij elke dag opnieuw de strijd aangaat.
Het werk doet.
Zonder applaus. Zonder schouderklopje.

Ik zie je.

Want ik weet:
jij levert topsport ♥️