Leren door te doen

Dysfatisch profiel

Woorden komen voor Lies niet vanzelf. Door haar ontwikkelingsachterstand en haar dysfatische profiel blijven haar zinnen soms steken ergens tussen hoofd en mond. Ze weet vaak precies wat ze wil zeggen, maar de woorden moeten nog even een omweg maken.

Emoties benoemen is lastig voor Lies. Vragen stellen aan andere mensen al helemaal. Dus dat is precies waar ze nu mee oefent. Hulp vragen. Antwoord geven. Iemand aankijken. En daarna heel opgelucht zijn dat het gelukt is.

We oefenen thuis aan tafel, bij de bakker, in de supermarkt. Op school oefenen ze mee. Want leren gebeurt niet alleen in werkboekjes, maar vooral in echte situaties. Lies zit in groep 7 op een reguliere basisschool en iedere dag is een soort oefenterrein.

Aan het begin van het schooljaar dachten we nog dat ze na groep 7 naar het voortgezet speciaal onderwijs zou gaan. Dat leek verstandig en passend. We hadden het al bijna netjes in ons hoofd afgerond.

Het is heel normaal om verschillend te zijn

Maar ergens halverwege het jaar gebeurde er iets in haar klas. Haar docent ging meer praten over verschillen. Over dat iedereen ergens goed in is én ergens hulp bij nodig heeft. Dat iedereen anders is en dat dat heel normaal is. Dat je niet met iedereen uit je klas vrienden hoeft te zijn, maar wel een goede klasgenoot bent voor elkaar. Dat je elkaar helpt en van elkaar kunt leren. Dat er niemand buitengesloten wordt, maar naar elkaar omkijkt.

Het klinkt zo simpel, maar het veranderde de sfeer in de klas enorm. Ze waren niet langer slechts een klas, maar ze werden een groep. Eentje waar iedereen kan en mee mag doen. Voor Lies betekende dat concreet dat er een aftekenlijst werd bijgehouden met de kinderen die met Lies mee mogen met het rondbrengen van de koffie en de thee naar alle docenten. Zo komt iedereen een keer aan de beurt. En heeft Lies een fijn contactmoment met haar klasgenootjes, waar ze meer gelijken kunnen zijn. Soms kan Lies zelfs de ander een beetje helpen, want ook klasgenootjes vinden het soms spannend om een vreemde klas binnen te lopen.

Vragen die aanzetten tot reflectie

Er gebeurde iets moois. Speelafspraakjes kwamen weer op gang. En in gesprekken met de professionals om ons heen kregen Oskar en ik vragen die raakten.

“Wie vindt dit eigenlijk het moeilijkst, Lies of jullie als ouders?”
“Waarom kozen jullie destijds voor regulier onderwijs?”
“Hoe kan dat uitgangspunt nog steeds leidend zijn?”

Het zoeken naar antwoorden werd een tocht naar binnen. Naar mijn moederhart en het vaderhart van Oskar. Dus we praatten. Op de bank, tijdens het wandelen, tussen het tandenpoetsen door. Over wat we hopen voor Lies. Over waar we bang voor zijn. Over waar we trots op zijn. En ook over ons eigen verdriet, dat zich er ongemerkt tussendoor mengt.

We gingen scholen bekijken. We luisterden naar ons hoofd en naar ons gevoel. En steeds weer keken we naar Lies zelf. Waar zien we haar groeien? Waar zien we haar plezier?

Plezier en ontwikkeling

Tijdens een groot overleg met school en andere betrokkenen werd het eigenlijk heel helder: dat Lies in een reguliere setting waar ze iedere dag weer ondergedompeld wordt in een talige omgeving het beste tot ontwikkeling komt. Dat ze weliswaar op een ander tempo ontwikkelt dan haar klasgenootjes, maar nog steeds groei laat zien. En belangrijker: dat ze iedere dag met heel veel plezier naar school gaat.

Dus besloten we dat ze groep 8 afmaakt op de Geldershof. Dat ze meegaat op schoolkamp en een rol krijgt in de musical. We gaan meer inzetten op leren door te doen: helpen bij de TSO. Tutor lezen bij de kleuters. Zelfstandig koffie en thee rondbrengen. En het mooiste van alles: assisteren in de Samen naar School-klas waar ze zelf ooit begon als klein mupke van een half jaar oud.

Hoe het precies loopt weten we nog niet. Maar dat weten we eigenlijk nooit. Met ons credo” Wat als het wel lukt?” durven we weer een stap te zetten. En dan zien we wel waar Lies ons mee naartoe neemt.

Fotocredits: Duncan de Fey