Noortjes gedrag veranderde en dit was de reden

Boze buien

Noortje loopt weg onder het avondeten en is duidelijk boos. Ze loopt de gang in en slaat de deur keihard dicht. Mijn man en ik kijken elkaar verbaasd aan; is er iets verkeerds gezegd? Is het eten niet naar haar zin? Spinazie met een gehaktballetje gaan er normaal gesproken prima in. Of is ze overprikkeld? Dan heeft ze even een momentje voor haarzelf nodig, maar voorheen ging dat niet gepaard met dichtslaande deuren.

We laten haar heel even en warempel komt ze even later weer aan tafel zitten. “Alles oké?” vraag ik. “Jaa, goed mama”. Het klinkt nog niet heel vriendelijk en ik besluit het voor nu even te laten. Het standaard avondritueel bestaat uit de toiletgang en een boekje voorlezen. Dit lijdt haar wat af en Noor is weer goed gemutst. Daarna eet Noortje haar toetje voor het slapen gaan. “Mama, ben je de chips vergeten?” vraagt ze vanaf de eettafel. Ik sta in de keuken en zeg: “vandaag even niet lieverd, je hebt straks kei hard met de deur geslagen. Dat vond mama niet zo fijn”.

Slecht luisteren

Een klein beetje chips kreeg ze voorheen als positieve beloning bij de zindelijkheidstraining en tegenwoordig als ze goed luistert. Dat laat de afgelopen tijd nog wel eens te wensen over. Ik heb hiervoor een picto gemaakt met een relatief klein hoofd en grote oren eraan. Twee rode peilen staan gericht op de oren, om het geheel kracht bij te zetten. Het woord 'luisteren' staat eronder geschreven.

Het kortaf en bozig zijn komt de laatste tijd vaker voor. Is het de pubertijd?

Noor haalt me uit mijn gepeins. “Oh, maar ik kan het wel”, zegt ze. Ze voegt de daad bij het woord en loopt naar dezelfde deur. Ze maakt hem rustig open en heel zachtjes weer dicht. Slim ding. Ik lach inwendig, maar mijn gezicht staat strak. “Dat vind ik heel fijn om te zien, dat je het kunt. En als dat goed blijft gaan, krijg je van de week je chipje”, beloof ik haar.

Werken met picto's

De dag erna moet ik haar één keer waarschuwen als ze in bad gaat en ik vriendelijk verzoek of ze zich vast uit wil kleden op de badkamer. Ze pakt haar knuffelbeer in de woonkamer en is na 10 minuten nog niet verder dan de tweede traptrede. Hele verhalen tegen de beer en ze praat ook terug namens de beer. Heel gezellig, maar niet voor nu. “Noor” zeg ik, met een strenge ondertoon als ik de gang inloop. “Ja, ja, ik weet het”. Ze slaakt een diepe zucht. “Ik heb flaporen”, zegt ze. Ze ziet de picto waarschijnlijk voor zich en ik schiet in de lach. “Nee, lieverd, je hebt geen flaporen”. “Oh, echt niet?” vraagt ze verbaasd. “Nee, echt niet, maar je oren horen of luisteren de laatste tijd niet zo goed”, zegt ik. Ik besluit maar gelijk met haar mee naar boven te lopen en kietel haar achter een oorlelletje. “Deze bedoel ik”, zeg ik en samen gaan we lachend richting badkuip.

De eerste menstruatie

Een aantal dagen later, komt zeer waarschijnlijk de verklaring voor haar gedrag. Ze heeft haar eerste menstruatie, bij de weekendopvang nota bene. Noor had het heel rustig opgepakt. Ik heb haar een aantal keer het prentenboek 'Ongesteld!' van Anne Nales voorgelezen. Na de eerste keer zei ze: “dat is een mooi boekje”.

De boodschap was nog niet goed binnen gekomen. De tweede keer reageerde ze geschokt: “oh, nee, Noortje krijgt bloed, Noortje moet naar het ziekenhuis”. Maar een aantal keer verder leek ze het beter te kunnen plaatsen. Toen de leidster van de weekendopvang uitleg wilde geven over het maandverband had Noor geantwoord: “dat weet ik allemaal al”.

De laatste weken hadden ze op school veel aandacht aan dit onderwerp besteed (waarvoor veel dank) en het viel voor Noor nu allemaal op de juiste plek. Het valt voor een reguliere puber al niet mee, al die hormonen en fysieke veranderingen, maar hoe leg je dit uit aan een (mentaal) 5-6 jarige? Gelukkig hoeven we dat niet alleen te doen. Een aantal meiden in de klas waren al ongesteld, dus dat scheelt misschien ook.

De rust is wedergekeerd in huis. De picto ligt in de la. Wachtend op de volgende ronde... Hopelijk duurt die nog even.