Is het anders zijn al zo 'normaal' geworden?

Het vinden van een goede woonplek

Recent woonden we weer een avond bij het Mooi leven Huis. Een huis waar Ive hopelijk, op termijn, op een warme en goede plek kan gaan wonen. Waar we als ouders en verwanten ook inspraak hebben over hoe de zorg geleverd wordt.

Ik raakte in gesprek met een vrouw die er ook elke avond bij is. Zij en haar man zijn de oom en tante van een toekomstige bewoner van het huis. Zij nemen de taak over van hun (schoon)zus, om een goede plek te vinden voor hun neef. En daar vroeg ik naar, hoe dat voor hen was. Om voor hun neef dit te kunnen doen, maar zeker ook voor hun (schoon)zus.

Een betrokken oom en tante

We hadden een mooi gesprek. Over wat hen drijft, de liefde voor hun neef en (schoon)zus en het zien van de druk en intensiteit van het leven als ouder van een zorgintensief kind (hun neef).

Het raakte me. Wie zou die taak van ons kunnen overnemen? En ook: wie zou dat doen? Wie zou dat überhaupt voorstellen?

Er wordt zo ontzettend hard geleefd. In snelheid. In vakanties en ervaringen. Wijzelf inclusief. Er wordt hard gewerkt voor geld en goed. Maar is er ruimte om elkaar te zien? Zie ik mijn familie en vrienden écht? En andersom? Want elkaar zien, tot in de diepste details, dat het daarna is mogelijk is om zo’n taak als deze te willen overnemen? Willen mensen om mij heen, dat zien? Of leven we met z’n allen er eigenlijk veel te hard voor, om dat 'echt' te zien?

Het raakte me. Omdat de taak om voor Ive te zorgen ook heel eenzaam voelt. Wie heeft door hoeveel er bij komt kijken? Wie ziet de bureaucratie? De zorgen, het leed, de pijn, het continue? En wie, van onze familie en vrienden, neemt de tijd om het te zien?

Spannend of heel gewoon?

Of is het eigenlijk een spannend onderwerp? Iets van ‘ver weg’. Terwijl het toch echt hun nichtje, verwant of kind van vrienden is.

Of is het gewoon iets dat altijd al zo is. En zo zal blijven. En niet iets acuuts of levensbedreigend, en dus wat meer normaal?

Zij en ik praatten daar heel eerlijk over die avond. Het was warm. Het zette mijn gevoelens, die er zijn (geweest) ook in dit opzicht in het licht. Eigenlijk praat ik daar nooit over. Maar nu, met haar kwetsbaarheid als zus, schoonzus en tante, was er ruimte voor. En daar ben ik haar dankbaar voor.

Even stilstaan. Inchecken. Oog hebben voor elkaar.

En vooral: ik ben dankbaar voor hun lef om zich zo te verdiepen in de pijn, last en taken van hun familielid. Er te staan. In goede en in slechte tijden. Hoe lang die slechte tijden ook duren. Hoeveel vreugde er ook is, in hun neef. Want dat benoemde ze ook. En zo spraken we ook over de levenswijsheid en liefde die het brengt. Dwars door het zo ‘andere' leven als dat van vele anderen...