Door al het zorgen, vergeet ik om goed voor mezelf te zorgen

De briefwisseling tussen Kim (34) en Yvonne (59) gaat over de intensieve zorg voor hun dochters, Isabel (4) en Merel (26). Zij hebben beiden het Rett syndroom en toch zijn hun mogelijkheden en beperkingen niet gelijk. Twee moeders delen hun vragen, gedachten, angsten en wensen die hun gezinnen en levens bepalen.

Kim heeft samen met Marita 2 kinderen; Isabel (4) en Wessel (0). Isabel is een paar jaar terug gediagnosticeerd en zit op het speciaal onderwijs. Kim is zoekende naar antwoorden, naar mensen die meedenken in de bijzondere zorg voor Isabel.

Merel (26) is meervoudig beperkt. Zij woont thuis met haar ouders Yvonne en Paul. Haar jongvolwassen broer en zus hebben sinds kort een eigen plek om te wonen. Vanuit haar WLZ - budget krijgt Merel ondersteuning thuis, gaat naar dagbesteding en heeft een logeerplek.

Kim en Yvonne schrijven onder een fictieve naam. Deze keer over het hebben van vrije tijd (of het gebrek daaraan).

Voor mezelf zorgen blijk ik verleerd

Lieve Kim,

Voor het eerst in 26 jaar ben ik een weekend alleen thuis. Home alone. Niet vervelend hoor. O nee, ik prijs me rijk met de ‘vrije’ tijd die ik ineens heb.

Merel is logeren, haar zorg is in goede handen van anderen. Zoonlief heeft een paar maanden geleden een lege zolderkamer achtergelaten en woont samen met zijn vriendin. Onze jongste dochter is zo’n 10.000 kilometer hier vandaan, heel dapper, alleen op reis. En mijn man, Paul, reist nu twee weken met haar mee.

De enige voor wie ik in dit weekend moet zorgen, ben ikzelf en juist dat ben ik verleerd, ontdek ik deze dagen. Langzaam maar zeker heeft ons leven mij vast laten lopen in het web van zorg en verantwoordelijkheid. Daaruit te ontsnappen is niet zo eenvoudig, daarvoor ben ik mezelf teveel kwijtgeraakt.

Het welzijn van Merel, haar broer en zus, van ons gezin gaat altijd voor. Werk en sociale contacten zijn ondergeschikt geraakt aan de vaak wiebelige situatie thuis. Sportieve uitspattingen die tot blessures kunnen leiden, liggen allang achter mij. Steeds vaker mis ik de Yvonne die er vroeger was en vraag me dan af of ik haar nog kan vinden.

De me-time in dit vrije weekend geef ik ruimte aan die zoektocht naar de Yvonne die ik de komende jaren wil worden en hoe ik haar binnen alle grenzen kan zijn. Het wordt tijd voor een nieuwe balans. Daar ga ik aan werken, een mooi voornemen voor het nieuwe jaar.

Heb jij voornemens voor 2026?

Liefs, Yvonne

Een herinnering aan wie ik ook ben

Lieve Yvonne,

Wat begin jij je jaar goed! Heerlijk dat je, na 26 jaar zorgen, een weekend helemaal voor jezelf hebt. Mijn goede voornemen komt een beetje op hetzelfde neer, ook ik wil tijd gaan besteden aan zelfzorg.

Als er één ding is wat ik heb geleerd met het zorgen voor anderen, is dat je ook goed voor jezelf moet zorgen. Vergelijkbaar met het zuurstofmasker in het vliegtuig; eerst zelf je masker opzetten, want alleen zo kun je een ander helpen.

Ik klink nu heel wijs met m'n oneliners, maar in de praktijk doe ik er weinig mee. Als mijn lichaam 's avonds pijn doet, denk ik: dat had ook anders gekund, je hebt weer de hele dag de benen uit je lijf gerend. Die korte momenten voor jezelf zijn cruciaal; met een kopje thee op de bank zitten, de tijd nemen om mijn haren te wassen of naar de kapper te gaan (dat is zo lang geleden dat ik niet meer weet wanneer ik geweest ben). Nu denk je waarschijnlijk: dat zijn toch heel normale handelingen? Dat is zeker zo, maar tijd voor deze dingen heb ik simpelweg bijna niet. En dat voelt naar.

2026 zou zomaar een jaar kunnen worden waarin ik óók naar balans ga zoeken. Ik zou graag wat vaker de zorg voor Isabel uit handen geven (PGB'ers, lezen jullie mee?), waardoor ik iets meer tijd kan besteden aan mezelf én aan mijn relatie. Een keer naar de kapper, of met z'n tweeën een avondje uit eten... Even een herinnering aan wie ik óók ben, namelijk: Kim als persoon.

Ik ben benieuwd naar je zoektocht en hoop dat 2026 jou brengt wat je zoekt!

We houden elkaar op de hoogte.

Liefs, Kim