Het gevolg van rust en stilte

Een reset voor mama

Er werd gevraagd of ik een vervolg wilde maken op mijn vorige blog. Dat ging over stilte, of eigenlijk 'het liever willen wegrennen van rust'.

Ik ging drie nachten naar een B&B om te resetten. Op het moment van schrijven ben ik nog in die B&B. Wat brengen deze dagen mij?

Allereerst; ruimte in mijn hoofd. Mijn 'harde schijf' zat vol en heeft nu weer wat ruimte gekregen. Dat merk ik aan veel dingen. Het weer kunnen doorpakken, in plaats van voor me uitschuiven. Als mijn hoofd vol zit komt er weinig meer uit mijn handen. Ik kan dan als een berg opzien tegen bepaalde taken of klusjes. Er is dan constant chaos in mijn hoofd. Dus hier nu opladen, in mijn eentje in deze B&B, daar heb ik nog lang profijt van.

Even rustpakken is nodig

Ik heb de rust nu weer om rust te kunnen pakken. Ontspannen lukt me weer veel beter. De hartkloppingen en paniekaanvallen zijn zo goed als weg.
En juist dit is een stukje zelfzorg die wij makkelijk vergeten, of gewoon niet doen, omdat we denken dat het niet haalbaar is. Maar dat is het wel. Het vergt alleen regelwerk en een goede planning. Maar, alleen als jij het zelf wilt. Bespreek het ook eens met je partner en betrokken zorgverleners.

Ik krijg vaak de vraag: mis je je man en kinderen dan niet? Ik weet dat het goed gaat thuis. We hebben iedere dag contact. En ik weet dat ik de rust nodig heb, en dat zij mij die rust gunnen. Dus in plaats van eraan denken dat ik ze mis, geniet ik extra van deze kans. Want negatief denken, als in 'mijn gezin missen' bevordert de rust niet. Dus nee, ik ben niet verdrietig omdat ik ze mis, ik ben trots op ze omdat ze het zo met elkaar en zorgverlening runnen. En als er iets is, dan word ik gebeld.

Tijd voor ons gezin

Morgen hopen we als gezin op vakantie te gaan, naar de Vallei, in het prachtige Valkenburg. En om de rust door te zetten, zet ik mijn WhatsApp op gedwongen stoppen. Geen berichten. Geen geregel. Niks. Via een ouderwets SMS'je kunnen ze mij bereiken als het echt nodig is. Vaak denken we dat we altijd maar nodig moeten zijn. En bereikbaar. Maar dat is niet zo. En mij helpt het om echt gezinstijd te hebben en de telefoon lekker op het nachtkastje te laten liggen.

Je ziet opeens veel meer fijne momenten. Veel meer mogelijkheden om dingen te doen. Die telefoon maakt een hoop kapot, als je er goed over nadenkt. Staren naar een scherm in plaats van een spelletje spelen. Tegen je kind zeggen: nu even niet, ik ben bezig, in plaats van lekker samen knuffelen of iets ondernemen. En vanuit eigen vermoeidheid is het gevaar groot om je in je eigen wereldje van scrollen te begeven. Dus op drukke momenten thuis zetten wij ons internet en geluid even uit. De telefoon buiten handbereik. Want we kunnen echt wel even gemist worden.

Zelfreflectie

Dus ja, de rust in mijn hoofd heeft me veel gebracht. Nieuwe ruimte en nieuwe inzichten. De zelfreflectie komt als vanzelf wanneer je een poosje alleen bent. Dat is soms confronterend, maar is juist ook heel goed.

Als jij als moeder de basis niet meer aankunt of als jij te moe bent om te kunnen zijn wie je wilt zijn, dan gaat het systeem wankelen. Meestal zijn het de moeders die het totaaloverzicht hebben. Ze voelen meer aan. Maar wanneer je 'harde schijf' te vol zit, lukt dat niet meer. Mijn tip: zodra je dit bij jezelf bespeurd zoek hulp en zoek rust.

En nee, dat is niet makkelijk gezegd. Wij hebben zware tijden gekend en soms nog. Maar juist in en na die zware tijden is deze zelfzorg zo belangrijk. Zodat je kunt gaan voelen wat er eigenlijk onder die oppervlakte schuilt. Je kunt emoties dan hun gang laten gaan. Je moet even niks.

Ik hoop dat jij ook datgene vindt waar jouw hoofd en lichaam van tot rust komen. Voor iedereen is dat anders. Gun het jezelf, wat het ook is. Dan kun je er daarna ook weer beter voor je (zorgintensieve) kind(eren) zijn.

Het is niet egoïstisch, het is dapper.