Hollen of stilstaan: leven met een kind dat alles nú wil

Geschreven door Melinda van Rossen

Melinda is fulltime mantelzorger voor haar zorgintensieve gezin. Dit heeft haar leven compleet veranderd. Van een overbelaste moeder die nergens meer energie voor had, is ze veranderd in een vrouw die in balans is en ook andere zorgmoeders wil helpen deze balans te vinden. Met haar blogs wil ze meer aandacht genereren voor mantelzorg binnen een zorgintensief gezin. Dit keer schrijft ze over het continu moeten schakelen tussen hollen en opstaan.

Alles moet nú

Herken jij dit? Je kind wil iets, en dat iets moet er dan ook meteen zijn. Niet over vijf minuten. Niet na het eten. Nu.

Bij ons is dat al zo sinds Elisha klein was. Ze is impulsief, altijd geweest, en heeft daarin een soort dwang om alles nu te willen. Er zijn dagen dat ik daar heerlijk om kan lachen. Zoals die keer dat ze de kat in haar kast had gestopt, gewoon omdat ze hem dichtbij wilde hebben. Of toen ze met krijt 'lieve mama' op de auto schreef. Dat zijn de momenten die ik koester.

Maar er is ook een andere kant. En die is een stuk minder grappig.

Hollen of stilstaan

Die impulsiviteit, dat alles-nu-willen, betekent in de praktijk dat we eigenlijk elke tien minuten iets nieuws moeten doen. Waar het kan, dan. Want met een zorgintensief gezin ben ik niet altijd beschikbaar. Ik kán niet altijd meteen.

Ze verveelt zich razendsnel. Gaan we naar de winkel, dan wil ze van alles hebben. Ik spreek van tevoren met haar af wat wel en niet mag. Op het moment zelf is ze dat weer vergeten. Gaan we naar de speeltuin, dan leeft ze zich helemaal uit, vol overgave. Na tien minuten is ze het zat en wil ze douchen en rusten.

Hollen of stilstaan. Dat is hier eigenlijk altijd het ritme.

Een hoop schakelen

En dan de leeftijd erbij. Ik zit nu in de pre-menopauze. En ik merk dat ik dit ritme steeds minder goed kan opvangen. Wat ik vroeger nog kon relativeren, voelt nu sneller als te veel. Dat is confronterend om toe te geven, maar het is wel zo.

Daar komt bij dat Elisha door haar hyperfagie altijd trek heeft. Ook dat vraagt continu iets van me. In de supermarkt, thuis, overal. Ik moet er steeds voor zorgen dat er gezonde snacks in huis zijn, anders loopt het compleet uit de hand.

Alles bij elkaar is het een hoop schakelen. De hele dag door.

Wat ik hiervan leer

Ik deel dit niet om te klagen. Ik deel het omdat ik weet dat er zoveel moeders zijn die precies dit herkennen: het voortdurend anticiperen, het schakelen tussen speels en zwaar, tussen lachen om de kat in de kast en uitgeput zijn van het tiende activiteitje van de dag.

Wat ik wel merk, is dat mijn eigen grens steeds duidelijker wordt. Niet omdat ik minder van haar houd of minder geduld wil hebben. Maar omdat mijn lijf, juist nu, harder aan de bel trekt als het te veel wordt.

Misschien is dat wel de les. Niet dat ik alles moet kunnen opvangen. Maar dat ik mag voelen wanneer het genoeg is geweest.

Hoe is dat bij jou? Herken jij dat hollen-of-stilstaan-ritme, of speelt er bij jou iets heel anders?