Stilte of liever wegrennen van rust

Als zorgouder sta je altijd aan

Altijd maar bezig zijn. Altijd aan staan. Dat typeert het zorgouderschap wel. En al ben je niet bezig, dan vaak in je hoofd wel. De rust is vaak ver te zoeken. En al heb je tijd of rust, dan komen er allerlei dingen opploppen die je nog moet regelen.

Ik merk aan mijzelf op een gegeven moment dat de emmer overloopt. Ik heb heel goed geleerd wanneer dat is. En dan is het tijd voor actie. Want welke moeder wil ik zijn? Degene die chaotisch is door het te volle hoofd? Of degene die tijd, rust en aandacht heeft voor de kinderen? De laatste natuurlijk.

Mijn lichaam schreeuwt om rust

Ik merkte de laatste tijd dat ik de vragen die ik kreeg niet goed kon handelen. Het nadenken liet ik liever achterwege. En als ik dochter lief naar bed ging brengen dacht ik, oh nee, vandaag geen verhaaltje lezen, mama is moe. Of ik begon te trillen als ik iets moest regelen. Voorbeelden genoeg om te benoemen. Voor mij wil dat zeggen: de maat is vol. En een poos in bad liggen helpt dan ook niet meer voldoende.

Alles vanbinnen schreeuwt dan om rust. Te overprikkeld om gedachten op orde te krijgen. Te moe om nieuwe dingen te bedenken. Ik merk dan dat ik steekjes ga laten vallen. Dat ik focus op bepaalde dingen, en dat de rest wat verslapt. Niet omdat ik dat wil, maar omdat ik op dat moment voor m'n gevoel overleef.

En wat dan te doen? Letterlijk rusten. Ik boekte in goed overleg een B&B. Met deze dame besproken dat ik eventueel last minute af zou kunnen zeggen, en dat ik als ik er ben altijd weg moet kunnen. Het fijne was dat ze mee ging denken. En dat gaf veel rust. Op moment van schrijven ben ik dus in die B&B. In totaal drie nachten.

Even weg in mijn eentje

De eerste keer dat ik alleen wegging, ging ik één nacht. Dat is echt helemaal de moeite niet. Je komt niet tot rust. Daarna twee nachten. Ik merkte dat ik de tweede avond de vermoeidheid toeliet, maar toen kon ik de dag erna weer naar huis. Wel meer rust, maar nog steeds wel moe. Nu probeer ik drie nachten. En ja, gisteren voelde ik me weer zo moe worden. Afgelopen nacht heb ik 10 uren geslapen. En vandaag? Ik zie wel wat de dag brengt. Ik moet niets.

Ik zoek dan ook een B&B waar volledige stilte is. Geen andere gasten. Fijn in de natuur. En zonder 'breakfast'. Dat neem ik allemaal zelf mee. Dus geen contact met de vrouw des huizes, maar gewoon echt stilte. Gedachten die weer geordend worden. Een hoofd dat je een soort van leger voelt lopen. Emoties die weer gereguleerd kunnen worden. Tijd voor zelfreflectie. Want dat vind ik ook heel belangrijk. Wie ben ik voor mijn gezin? Voor mijzelf? Voor anderen om mij heen? We nemen zo snel geen tijd voor onszelf. Maar we hebben er niet alleen onszelf mee, maar ook onze geliefden. Want zij hebben veel meer aan een vrouw en moeder die goed in haar vel zit.

Ik wil die moeder zijn, die alle tijd en aandacht heeft. Die ruimte heeft in haar hoofd om dingen te ondernemen. En je kan het niet voorkomen, dat je op een gegeven moment vol raakt. Dat je alle ballen niet meer omhoog kunt houden.

Jezelf tegenkomen in de stilte geeft ruimte voor nieuwe dingen

Als je dit herkent; plan dan een moment voor jezelf in. Velen vinden stilte eng. Maar stilte is fijn. Even wennen, maar fijn. Jezelf tegenkomen is juist goed. Het geeft ruimte voor nieuwe dingen. Stille tijd, voor wat voor jou echt belangrijk is. En vanuit de stilte, zal je jezelf weer wat meer terug vinden.

Ja, het vergt een organisatie. Een loslaten. Maar een vriendin zei eens: als jij nu je been breekt, lig je er ook uit. Precies dat trok mij over de streep. Bedenk je ook wie je wilt zijn, en wie je nu bent? Het helpt om hierover na te denken. Want degene die actie moet ondernemen, ben jij zelf!

Wat doe jij? Blijf je wegrennen van rust? Of zoek je zo nodig de stilte op? Of ga je door, omdat je denkt dat dit zo moet? Ten koste van jezelf en je gezin?Ik zou zeggen: zorg goed voor jezelf, dan kan je er ook voor anderen weer zijn.