Briefwisseling: over vakantie, aanpassen en genieten

Kim heeft samen met Marita twee kinderen; Isabel (4) en Wessel (0). Isabel is een paar jaar terug gediagnosticeerd en zit op het speciaal onderwijs. Kim is zoekende naar antwoorden, naar mensen die meedenken in de bijzondere zorg voor Isabel.

Lieve Yvonne,

Het is zomervakantie, nu ook voor Isabel. Ze heeft er zin in; je ziet haar ogen stralen. De musical op school is geweest en de werkjes zijn mee naar huis gegeven. Ze is nu een paar weken thuis, op een paar logeerdagen na. Die avonden laden we een beetje op, en zij heeft een gezellige dag.

Wij zijn fanatieke kampeerders, maar ook wij willen soms extra comfort. Een huisje in de natuur leek ons wel wat, maar wel met de badkamer en een slaapkamer op de begane grond. En niet te ver weg, want de kinderen moeten toch allebei redelijk lang stilzitten. Gelukkig was er een huisje beschikbaar in het mooie Wallonië. Niet per se heel toegankelijk, maar we hoefden Isabel tenminste niet de trap op te tillen. Ze had haar eigen kamer om haar rust te kunnen vinden. Ze paste nog steeds in haar slaaptentje, dus dat hadden we zo voor haar opgezet. Bekend terrein, dus ze voelde zich al snel vertrouwd en veilig. Ooit zullen we naar een Cloudcuddle moeten gaan, maar dat is toekomstmuziek.

Zo'n huisje is ideaal om gewoon even te ontspannen. We hebben thuis geen bad, dus we konden de kinderen samen in bad doen. Wat een feest en een gespetter, dat gebeurt nooit! Ze hebben heerlijk gespeeld en waren daarna erg moe. Voor ons was dat ideaal, dan konden wij in de avond nog een boek lezen. Soms ga je een dag een stadje bekijken en wat eten op en picknickbankje. Of ga je in de tuin van het huisje scharrelen en bellen blazen. Isabel vond het in ieder geval fantastisch. Dat maakt onze vakantie al geslaagd.

We genieten nog even van een ongecompliceerde vakantie zonder al teveel hulpmiddelen, want wie weet is dat de volgende keer wel anders.

Liefs, Kim

────────────

Merel (26) is meervoudig beperkt. Zij woont thuis met haar ouders Yvonne en Paul. Haar jongvolwassen broer en zus hebben sinds kort een eigen plek om te wonen. Vanuit haar WLZ - budget krijgt Merel ondersteuning thuis, gaat naar dagbesteding en heeft een logeerplek.

Lieve Kim,

Kamperen is ook onze hobby. In het tijdperk ‘voor de kinderen’ namen Paul en ik een tentje mee in de rugzak of op de fiets.

De eerste zomer die Merel meemaakte was het jaar 2000, toen leenden we een grotere tent. Het werd een onvergetelijke vakantie. Ze was 9 maanden en net van de borstvoeding af. Iedere nacht liepen we te klieren met gekookt water en poedermelk. Voordat het flesje klaar was, huilde Merel eindeloze tranen. Ze bezorgde niet alleen ons, maar ook het hele kampeerveld, slapeloze nachten.

Het alternatief, een (aangepast) huisje, gaf ons niet dat fijne vakantiegevoel. Paul bedacht dat een caravan uitkomst zou kunnen bieden. Merel was inmiddels 8 jaar, en haar nachten waren niet meer zo hels als de jaren ervoor. Paul is handig, en maakte voor Merel een bedje op hoogte, zodat we haar zonder hernia konden verschonen. Met een vangnetje ervoor had ze een fijne en veilige slaapplek.

De 10 jaar die volgden, reden we naar het zonnige zuiden. Bepakt en bezakt! In de bus stapelden we pakken luiers, billendoekjes, medicatie, dozen vol met flessen sondevoeding, voedingspomp en toebehoren, uiteraard alles in meervoud, want je weet maar nooit. Diezelfde gedachte had ik met kleding, handdoeken en beddengoed. In de laatste vrije plekjes propten we de aangepaste fiets of dikke strandwielen. We waren net een rondreizend circus.

Na een vers croissantje met pindakaas, was het tijd om te zwemmen. Voor Merel was dat het dagelijkse hoogtepunt, samen met haar broer en zus. Na de lunch deed Merel een middagdutje. Als zij sliep, kon een van ons met haar broer en zus wat ondernemen, de ander had als oppas even ‘rust’. Naast onvergetelijk leuk waren deze vakanties ook hard doorwerken.

Bij thuiskomst dook Paul de caravan in om nieuwe aanpassingen door te voeren, zodat de caravan ‘Merel-proof’ bleef. Die vakanties zijn al een paar jaar voorbij, haar broer en zus zijn de stapelbedjes en bijzettentjes ontgroeid.

Inmiddels staat de caravan op een seizoensplaats. Merel en ik gaan regelmatig een dagje relaxen en een nachtje slapen in de natuur. We genieten. Van het samen zijn, in slaap vallen en wakker worden met uitzicht op de wapperende blaadjes aan de bomen. We halen een vers croissantje bij de campingwinkel. En tijdens het ontbijt, nog steeds met pindakaas, ervaren we volmaakt geluk.

Liefs, Yvonne