Joris is dol op de lente

Samen bloemen kijken

De eerste lentedag ruik ik altijd voordat ik hem zie. En volgens mij heeft Joris dat ook. Zijn stemming wordt meer opgewekt en zijn ogen stralen meer rust uit dan in de winter.

Wij wonen op een bovenwoning waarbij we uitkijken op een groot speelplein. Joris zit graag bij het raam om naar buiten te kijken en in de lente leg ik een kleedje voor hem neer bij het raam zodat hij echt zijn eigen plekje heeft om te kijken.

Door zijn beperking kan ik hem niet alleen naar buiten laten gaan, dus wacht hij geduldig bij het raam tot we samengaan.

“Bloemen kijken?” vraagt hij met twinkels in zijn ogen.

Hij zegt het elke lente weer, alsof het een nieuw idee is. Alsof de wereld zich speciaal voor hem opnieuw heeft uitgevonden.

Elk kind is anders

We lopen samen naar het speelplein. Zijn hand ligt in de mijne. Hij knijpt soms iets te hard, uit enthousiasme of gewoon omdat hij niet goed weet hoeveel kracht genoeg is. Ik knijp terug, altijd. Dat is onze taal.

Voor een ander stelt het niks voor, ze zien het waarschijnlijk niet eens, maar voor mij is het heel belangrijk om mij zo met hem te kunnen verbinden.

Met Pien verbind ik mij op een hele andere manier. Pien loopt niet aan de hand. Dat heeft ze ook nooit gewild. Ze heeft mij nodig in oogcontact en op afstand, maar zodra ik haar zo dichtbij houd als ik bij Joris doe ontstaat er onrust.

Ik vind het bijzonder hoe je met elk kind weer anders contact en warmte behoud.

Gelukkig geniet Pien ook erg van de lente en vindt ze het helemaal geen straf om samen met ons naar het speelplein te gaan.

Gefascineerd door bloemen

Langs het plein staan krokussen. Joris hurkt neer. Hij is altijd gefascineerd geweest door bloemen. Hij maakt een piepend geluid en balt zijn vuistjes van plezier. Het is alsof hij wil zeggen: "ze doen het weer!"

Soms raakt hij ze aan, maar meestal kijkt hij alleen. Ik heb gezegd dat bloemen er niet van houden om geaaid te worden. Hij lijkt dit gelukkig te begrijpen.

In de lente verdwijnen mijn zorgen om hem en de toekomst een beetje naar de achtergrond. Dan zie ik vooral hoe hij straalt. Hoe hij zijn gezicht optilt naar de zon en de bloemen gedag zegt.

Ik voel me ook minder alleen dan in de winter. Iedereen op het plein kent ons, we vallen nogal op met Joris. En iedereen komt ook altijd even gedag zeggen. Dat doet mij goed, maar ook de kinderen.

De lente leert mij kijken naar de kleine overwinningen

De lange winter is voorbij. De winter die niet altijd gemakkelijk is op een bovenwoning met 2 kinderen waarvan er 1 super actief is en de ander nog te klein is om altijd rekening te houden met haar beperkte broer.

De lente leert mij ook elk jaar opnieuw om te kijken zoals hij kijkt. Niet naar wat achterloopt of anders is, maar naar wat groeit en bloeit. Naar kleine overwinningen: zelf zijn jas dichtdoen, een nieuw woord uitspreken, even wachten zonder onrust.

Heerlijk! Lente, kom maar op!